Ελευθεριακή συνάντηση μάθησης για το αυτοκίνητο την Κυριακή 25/11 στις 11:00

«Θεολογία του αυτοκινήτου, ποια είναι η φύση του αυτοκινήτου πέρα από τη διαφήμισή του?»

200.000 νεκροί, 500.000 ακρωτηριασμένοι, πάνω από 2.000.000 ελαφρά και βαριά τραυματισμένοι, 550 νεκροί κάθε μέρα σκοτώνονται κάθε μέρα στις πολεμικές συρράξεις τόσοι άνθρωποι? ΟΧΙ,  είναι «ατυχήματα» που συμβαίνουν στο δρόμο.  Πόσο ατυχήματα είναι όμως και πόσο οδηγούμε εμείς το αυτοκίνητο ή μας οδηγεί αυτό?

Σύμφωνα με τον καθιερωμένο ορισμό, το αυτοκίνητο είναι το όχημα που
κινείται με δική του μηχανή πάνω σε τέσσερις τροχούς και έχει τη
δυνατότητα να σταματά και να αλλάζει κατεύθυνση. Μερικές φορές όμως, ο
ορισμός αυτός δεν έχει την παραμικρή ισχύ. Όταν χάνουμε τον έλεγχο του
αυτοκινήτου, κατάσταση όχι τόσο σπάνια και απίθανη, όταν πάει όπου θέλει
αυτό κι όχι εμείς, όταν δεν μπορεί να σταματήσει, όταν δεν μπορεί να
αλλάξει κατεύθυνση, όταν κινείται ανεξέλεγκτο πάνω σε στάση λεωφορείου,
καφετέρια, βράχο ή γκρεμό, τότε δεν είναι αυτοκίνητο. Τι είναι λοιπόν σε
αυτές τις περιπτώσεις; Δεν μοιάζει με την πέτρα που πετάμε πάνω σε μια
τζαμαρία; Σε αυτές τις περιπτώσεις, το αυτοκίνητο δεν είναι αυτοκίνητο,
δεν είναι όχημα, είναι ένα απλό πρωτόγονο βλήμα. Όταν καταφέρνουμε να
ελέγξουμε αυτό το βλήμα, όταν φτάνουμε στον προορισμό μας, το βλήμα αυτό
είναι ένα έξυπνο βλήμα. Κατά συνέπεια, όταν οδηγούμε δεν κάνουμε τίποτα
άλλο από το να προσπαθούμε να αποφύγουμε τη σύγκρουση, δεν κάνουμε
τίποτα άλλο από το να σημαδεύουμε, να σκοπεύουμε. Δεν είναι τυχαίο που
τα γρήγορα αυτοκίνητα χαρακτηρίζονται ως ‘βολίδες’ ή ‘σφαίρες’. Δεν
είναι τυχαίο που οι διαφημίσεις μας προτρέπουν να ‘κατακτήσουμε τους
δρόμους’.
Εάν το αυτοκίνητο είναι βλήμα, τότε η μηχανή του είναι αυτή που το
εκσφενδονίζει. Να είναι τυχαίο ότι τον κινητήρα εσωτερικής έκρηξης τον
κατασκεύασαν οπλουργοί; Να είναι τυχαίο ότι αυτοκίνητα κατασκεύασαν οι
χώρες που είχαν την πιο εξελιγμένη πολεμική βιομηχανία; Να είναι τυχαίο
ότι μια αυτοκινητοβιομηχανία μπορεί μέσα σε μια νύχτα να μετεξελιχθεί σε
πολεμική βιομηχανία;
΄Το εσωτερικό του αυτοκινήτου είναι σαλόνι; Η οροφή του αμαξώματος είναι
ουρανός; Εάν η οδήγηση είναι απόλαυση γιατί οι επαγγελματίες οδηγοί
υποφέρουν από πόνους στη μέση, τα πόδια, τη πλάτη και τον αυχένα; Μήπως
όταν οδηγάμε, όταν χρησιμοποιούμε τα δυο πόδια, τα δυο χέρια, τα μάτια
και τ΄αυτιά για να παραγάγουμε την ατομική μας μετακίνηση,
υποβιβαζόμαστε στην κατάσταση του χειρώνακτα προλετάριου της
βιομηχανικής επανάστασης του 19ου αιώνα, αδιάφορο εάν είμαστε εργάτες,
γιατρίνες, αφεντικά, έμποροι ή φοιτήτριες; Μήπως αυτός είναι ο λόγος
που οι πιο πλούσιοι και οι πιο ισχυροί δεν οδηγούν; Μήπως το αυτοκίνητο
δεν είναι αυτό που νομίζουμε ότι είναι;

ενδεικτική βιβλιογραφία

Ι. Έρενμπουργκ, Μια ιστορία του αυτοκινήτου (Ύψιλον)
Η. Καφάογλου, Αυτοκίνητος κόσμος (Ύψιλον)
Α. Γκαρθία Κάλβο, Εναντίον του αυτοκινήτου (Νησίδες)
συλλογικό, Πόλη και Αυτοκίνητο (Νησίδες)
Ι. Ίλιτς, Στο σοσιαλισμό φτάνεις μόνο με ποδήλατο (Κατσάνος)
Α. Γκόρζ, Οικολογία και πολιτική (Α.Α. Λιβάνη)
Μ. Λόου, Ποδήλατο: όχημα για έναν μικρό πλανήτη (Εναλλακτικές Εκδόσεις)
Ν. Βλαντής – Π. Μπαλτάς, Επόμενη στάση: χαμένες λεωφόροι. Μια
περιδιάβαση στην κοσμογονία της αμερικάνικης και της
ευρωπαϊκής μητρόπολης (Futura)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s