Η ΠΑΡΕΛΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΦΟΡΜΗ

Δεν ξυπνήσαμε ένα πρωί εν μέσω κρίσης και βρεθήκαμε ξαφνικά μπροστά στο σοκ μιας εθνικιστικής, ρατσιστικής και φασιστικής ρητορικής. Δεκαετίες τώρα στα σχολεία διδάσκονται, για παράδειγμα, γεγονότα που βρίθουν ιστορικών λαθών (Συγνώμη για την κατάρριψη των εθνικών σας μύθων, αλλά η λέξη «όχι» δεν μπορεί να αποτελεί απάντηση σε διπλωματικό πρωτόκολλο, και δη εκ μέρους του φίλα προσκείμενου στον Άξονα, δικτάτορα Μεταξά). Δεκαετίες τώρα τα ΜΜΕ προωθούν μια απολιτική στάση, σύμφωνα με την οποία, το διάβασμα, ο πολιτισμός, η ενασχόληση με τα κοινά, αποτελούν αναγνωριστικά στοιχεία περιθωριακού χαρακτήρα. Η «προ κρίσης εποχή» προλείανε με επιτυχία το έδαφος για την ανάδειξη εθνικιστικών μορφωμάτων και προέβλεψε την αδυναμία της κοινωνίας να αντιδράσει απέναντί τους με το πρόταγμα της παιδείας και της κριτικής σκέψης. Μια εθνική επέτειος που γιορτάζεται με την υποχρεωτική συμμετοχή μαθητών σε στρατιωτικού τύπου παρελάσεις και με το κατέβασμα του στρατού στους δρόμους, δε θα μπορούσε παρά να αποτελεί μοναδική συγκυρία για οικειοποίηση από ένα φασιστικό μόρφωμα, με μιλιταριστική οργάνωση που πλέον απολαμβάνει συνθήκες συνταγματικής και κοινωνικής νομιμότητας εντός μιας, μάλλον κατ’ επίφαση, δημοκρατικής χώρας.

Μίλησε κανείς για άκρα;

Αυτό που παρουσιάζουν τα ΜΜΕ είναι, από τη μία, μια Χρυσή αυγή που επιδίδεται σε ακραίες δράσεις, συμπληρώνοντας το κενό του κράτους, και από την άλλη έναν Αντιεξουσιαστικό χώρο γεμάτο περιθωριακούς που επιδίδονται σε καταστροφές δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας. Με αυτήν την τραγελαφικά εξισωτική αντιμετώπιση επιδιώκουν να αποκρύψουν την πραγματική πόλωση της κοινωνίας. Η ίδια η σύγκριση φασιστικής και αντιφασιστικής βίας, αγώνα για υποδούλωση και επιβολή και αγώνα για ελευθερία και αλληλεγγύη, είναι αδιανόητη. Η πόλωση δεν είναι οριζόντια (ακροδεξιά – ακροαριστερά), αλλά κάθετη (οικονομική, πολιτική, κοινωνική). Στην κορυφή βρίσκεται το κράτος, τα αφεντικά, και στον πάτο του συστήματος οι ευπαθείς ομάδες που χρησιμεύουν ως εξιλαστήρια θύματα.

Με βάση αυτή την οπτική, βλέπουμε ότι η Χ.Α δεν είναι παρά μια συντηρητική δύναμη που φιλοδοξεί να βρει μια μόνιμη θέση στο υπάρχον. Στην άλλη άκρη στεκόμαστε εμείς που επιδιώκουμε να αφήσουμε πίσω τον παλιό κόσμο της αδικίας, της εκμετάλλευσης, του κοινωνικού αποκλεισμού και κανιβαλισμού, και να συνδεθούμε με έναν νέο κόσμο αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, σεβασμού στον άνθρωπο και τη φύση, αλληλέγγυας οικονομίας και δίκαιης αμοιβής του ανθρώπινου μόχθου. Έναν κόσμο που δε θέλει να δει, και ούτε χωράει, το φασισμό σε οποιαδήποτε μορφή του.

Στο ένα άκρο είναι αυτοί που τα έχουν όλα, στο άλλο αυτοί που τους τα παίρνουν όλα. Η ΧΑ είναι στην εξέδρα των επισήμων, και εμείς στο δρόμο, για τον κοινό αγώνα και την κοινωνική αντιεξουσία. Τέρμα στο ψέμα των δύο άκρων. Κάθε σύγκρουση με τη Χ.Α «καταδικάζεται» απ’ τα ΜΜΕ, ως αντιδημοκρατική. Στην πραγματικότητα κάθε σύγκρουση με το φασισμό και τους εκφραστές του είναι ένα βήμα προς την κοινωνική χειραφέτηση.

Δηλαδή τι; Να γίνουμε κανίβαλοι; Ή μήπως φιλοπάτριδες;

Ακόμη και τώρα που πέφτουν οι μάσκες και ο λαός αρχίζει να συνειδητοποιεί πως τόσα χρόνια έψαχνε έρεισμα σε σάπιους θεσμούς, μια καινούρια απάτη ξεπροβάλλει. Αντί, λοιπόν, να αντικρίσει στα μάτια το τέρας και να το πολεμήσει, στρέφει και πάλι το βλέμμα χαμηλά και κηρύσσει πόλεμο στη λάθος πλευρά. Γιατί όχι, άλλωστε; Τι πιο εύκολο από το να μαίνεσαι ενάντια σε ανθρώπους φοβισμένους και εξαθλιωμένους, ανθρώπους που σε συμφέρει να μισείς, ακριβώς γιατί έχεις τη δύναμη να τους «πατήσεις»; Και εδώ έρχεται το ψέμα της περίφημης «εθνικής ενότητας» ή «εθνικής ομοψυχίας» να σε πείσει ότι πέρα από τους μετανάστες και τους διεφθαρμένους πολιτικούς δεν υπάρχουν άλλα αίτια για την κρίση. Ότι άπαξ και ενωθεί η Ελλάδα και «ξεβρομίσει ο τόπος» κάθε κοινωνική και οικονομική αντίθεση θα αφανιστεί ως δια μαγείας.

Ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε Έλληνες και ξένους, γηγενείς και μετανάστες, νόμιμους και λαθραίους (και όχι σε αφεντικά και σκλάβους, μεγιστάνες και αστέγους, δημαγωγούς και αδικημένους) στρέφει την προσοχή μακριά από την πραγματική ουσία και οδηγεί τη μάζα στον αλληλοσπαραγμό, διευκολύνοντας και εξυπηρετώντας παράλληλα τα συμφέροντα της εξουσίας.

Έρεισμα βρίσκει μέσα στον κοινωνικό κανιβαλισμό η φασιστική βία, που γίνεται ο κύριος εκφραστής του στην πράξη της καθημερινότητας. Ψάχνοντας η κοινωνία τον αποδιοπομπαίο τράγο, επιτρέπει τη νομιμοποίηση της ΧΑ η οποία έρχεται να «ξεβρομίσει τον τόπο».

Και αν δε γίνεις κανίβαλος και δεν ελπίζεις στην εθνική ενότητα;

Δεν καννιβαλίζει ολοκληρωτικά η κοινωνία. Υπάρχουν πολλές εστίες αντίστασης ενάντια στη μιζέρια στην οποία μας σπρώχνουν. Αυτές είναι οι καταλήψεις, οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι, τα διάφορα κινήματα κοινωνικής απαλλοτρίωσης γης και καλλιέργειάς της, τα δίκτυα παράκαμψης μεσαζόντων και αλληλέγγυας οικονομίας, τα κοινωνικά ιατρεία και οι δράσεις ενάντια στο ρατσισμό. Για όλα αυτά τα σημεία στα οποία η ανθρώπινη αξιοπρέπεια παίρνει τις πραγματικές της διαστάσεις, η απάντηση των από πάνω είναι η καταστολή. Αν δε μασάς κουτόχορτο, θα το φας με το ζόρι. Χαρακτηριστικά πρόσφατα παραδείγματα καταστολής είναι τα λυσσαλέα χτυπήματα των ΜΑΤάδων εναντίον των διαδηλωτών στις Σκουριές, η «χολιγουντιανή» έφοδος των ΕΚΑΜιτών στην κατάληψη Δέλτα και η προφυλάκιση συντρόφου, ενώ προμηνύονται επιθέσεις και σε άλλους χώρους (Υφανέτ).

Δεν είναι όμως μόνο η επίσημη εξουσία εμπόδιο στο δρόμο προς την άλλη κοινωνία. Η δράση διάφορων ομάδων φασιστών, προωθεί την εθνική αυταπάτη στις γειτονιές και αναλαμβάνοντας την πατρωνία διάφορων περιοχών (πχ Αγ. Παντελεήμονας), στέκεται εμπόδιο στο κίνημα των από τα κάτω. Η έξαρση του φασισμού στηρίζει την παρακρατική καταστολή.

Και τώρα τι κάνουμε ;

Έχουμε ανάγκη πιο πολύ από ποτέ να συλλογικοποιήσουμε τις διεκδικήσεις μας, να συναντηθούμε, να επαναπροσδιορίσουμε τις ανάγκες μας και να οργανώσουμε την κάλυψή τους, από εμάς για εμάς, χωρίς αφεντικά. Να οργανώσουμε τη συλλογική μας αυτοάμυνα, με όπλο την αλληλεγγύη και την αξιοπρέπεια. Καινοφανείς δράσεις «από τα κάτω» σε εξέλιξη, είναι η προσπάθεια των εργατών της ΒΙΟ.ΜΕ για αυτοδιαχείριση της παραγωγής, οι περιαστικές καλλιέργειες και οι συνεταιρισμοί καταναλωτών ως κομμάτι του κινήματος απευθείας διάθεσης.

Να σπάσουμε τον κύκλο της ιστορίας. Ποτέ ξανά ολοκληρωτικό καθεστώς. Ποτέ ξανά κανίβαλοι. Ποτέ ξανά φασισμός.

Δε θα στραφούμε προς τους διπλανούς μας που δεν έχουν τίποτα. Θα επιτεθούμε σε αυτούς που μας πατάνε, τους από πάνω.

ΟΠΟΥ ΔΕ ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΓΚΛΟΠ ΤΟΥ ΜΠΑΤΣΟΥ

ΦΤΑΝΕΙ ΤΟ ΜΑΧΑΙΡΙ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΤΑ

ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΟ ΦΑΣΙΣΜΟ ΣΕ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗ ΓΗ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s