Επίθεση στους Ελεύθερους Χώρους

Το σχολείο είναι ένας χώρος ζωής, ελευθερίας, αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας, δημιουργικής έκφρασης και ελπίδας. Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε για τη δημιουργία μιας κοινότητας με βασικό άξονα τα ελεύθερα μαθήματα και τη συμμετοχή με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά.
Εν έτει 2013 το Σχολείο ακόμη αποτελεί όλα αυτά που ξεκίνησε να γίνει και ακόμη περισσότερα. Στο χώρο γίνονται αυτό-οργανωμένα μαθήματα και ελεύθερες συναντήσεις ομάδων με βάση τη μάθηση σε συνάρτηση με τη συμμετοχή στην κοινότητα. Επίσης αναπτύσσονται στο χώρο δομές αλληλέγγυας οικονομίας όπως μαγειρείο και παντοπωλείο αλλά και κάθε Τετάρτη παζάρι προϊόντων οικολογικής γεωργίας. Στις δραστηριότητες του χώρου εντάσσονται επίσης πολιτικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις, η καλλιέργεια γης και η βιβλιοθήκη καθώς και η ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση.

Το σχολείο δέχεται επιθέσεις που ξεκίνησαν μετά από τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του. Η εκκλησία, ως νόμιμος ιδιοκτήτης, υποστηρίζοντας πάντα το οικονομικό της όφελος, εξατομικεύει τις ευθύνες, στοχοποιεί και προσπαθεί να εξοντώσει οικονομικά και νομικά ανθρώπους, απλά και μόνο για την παρουσία τους σε έναν τέτοιο χώρο.

Στην παρούσα συγκυρία, δεν είναι μόνο το σχολείο που δέχεται καταστολή, αλλά και το μεγαλύτερο και πιο ζωτικό κομμάτι του κινήματος αυτοθέσμισης.
Το κράτος επιτίθεται σε ελευθερους χώρους και καταλήψεις χαρακτηρίζοντάς τους ως «εστίες ανομίας».

· Αυτό είναι μια παγίδα που στήνει μια συντηρητική κυβέρνηση στην αξιωματική αντιπολίτευση, μεταφέροντας την πολιτική αντιπαράθεση σε ένα πεδίο που της εξασφαλίζει την υποστήριξη του μέσου φιλήσυχου πολίτη. Στην πραγματικότητα βέβαια οι ελεύθεροι χώροι και οι καταλήψεις δεν έχουν καμία σχέση με κόμματα, και λειτουργούν σε αντιδιαστολή με τα κυρίαρχα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.
· Δεύτερον, στρέφει την προσοχή της κοινής γνώμης σε πλαστά κινηματογραφικά γεγονότα την ώρα που ψηφίζει νέα φορολογικά μέτρα τα οποία θα γονατίσουν τους οικονομικά ασθενέστερους.
· Τρίτον, προσπαθεί να χτυπήσει την μόνη αντιπρόταση που υπάρχει ενάντια στο αδιέξοδο που βιώνεται επιβεβλημμένα, δηλαδή την δυνατότητα να πάρει ή ίδια η κοινωνία την ζωή στα χέρια της, καθώς και την δυνατότα της να αντιστέκεται στην γενικευμένη εκμετάλλευση.

Η κρατική λύση που παρουσιάζεται ως μονόδρομος, είναι να ψηφίζεις μία φορά κάθε 3-4 χρόνια, και να δέχεσαι να δουλεύεις όλο και πιο πολύ για όλο και μικρότερη αμοιβή.

Τα ΜΜΕ εκμεταλεύονται ότι ο κόσμος δεν έχει γνωρίσει ακόμα τους Ελεύθερους Κοινωνικούς Χώρους και τις καταλήψεις, και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα.

Οι κατηγορίες ενάντια των χώρων αυτών είναι ανυπόστατες.

· Οι κατηγορίες αφορούν κυρίως υλικά που μπορεί να έχει σπίτι του οποιοσδήποτε άνθρωπος.
· Παρουσιάζονται οι καταλήψεις ως άνδρα τρομοκρατικών επιθέσεων – Οι εκδηλώσεις πολιτικού και καλλιτεχνικού περιεχομένου μαρτυρούν το αντίθετο.
· Λένε πως μπαίνουν λίγοι άνθρωποι και κάνουν ότι θέλουν στα κτίρια – Οι ελευθεροι κοινωνικοί χώροι λειτουργούν αμεσοδημοκρατικά με ανοιχτές διαδικασίες, οι οποίες είναι μαζικές και πλαισιώνονται απ τις γειτονιές.
· Αναρωτιούνται γιατί να μένει κάποιος σε ένα κτίριο και να μην πληρώνει ενοίκιο – Η στέγαση (όπως το νερό, η ένδυση, η τροφή και το ρεύμα) είναι δικαίωμα για όλους ανεξαρτήτου οικονομικής καταστασης, αφού από αυτό εξαρτάται άμεσα η επιβίωση του ανθρώπου. Η κατάληψη είναι μέσο συλλογικής διεκδίσης αυτού του δικαιώματος – οι μόνοι που θίγονται από αυτήν, είναι οι λίγοι που καρπώνονται τον κόπο των υπολοίπων.
· Η κρατική αξιοποίηση που προφασίζονται, σε περίοδο μάλιστα τέτοιας οικονομικής ύφεσης είναι το μεγαλύτερο ανέκδοτο. Συνήθως όταν τα κτίρια εκκενωθούν, επιστρέφουν στους προκατόχους τους, την εγκατάληψη και την φθορά.

Η καταστολή έρχεται για όλους. Ο χαρακτηρισμός των ελευθερων χώρων ως κέντρων ανομίας είναι μόνο η αρχή. Οτιδήποτε απο δω και πέρα μπορεί να θεωρηθεί ότι στεκεται εμπόδιο στην πολιτική της συγχρονης χούντας, θα χαρακτηρίζεται άνομο. Άλλοι χώροι που μπορεί να χαρακτηριστούν άνομοι είναι το κοινωνικό ιατρείο, οι καταλήψεις γης για περιαστική καλιέργεια, ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι που στεγάζονται με ενοίκιο κ.α.

Τώρα που η επίθεση του κράτους είναι πιο σφοδρή από ποτέ, πρέπει να ενταθεί η παρουσία μας στους ελευθερους κοινονωνικούς χώρους, η συμμετοχή στις συλλογικές λειτουργίες που αυτοί στεγάζουν, και η πολιτική υπεράσπιση τους με λόγο, αλλά και στο δρόμο.

Εναντια στη χουντα και την καταστολη, ελεύθεροι χώροι, ελεύθερη ζωή.
Ενάντια σ’ένα κόσμο οργανωμένης θλίψης, ζωή στις γειτονιές μέσα απ τις καταλήψεις.

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ – ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s