ΕΣΤΙΕΣ Α(ΥΤΟ)ΝΟΜΙΑΣ

Διαχρονικά η κυριαρχία επιτίθεται σε κάθε εγχείρημα κοινωνικής αλλαγής που απειλεί την ύπαρξη της, σε κάθε προσπάθεια συλλογικοποίησης και αντίστασης των από τα κάτω που ραγίζει την κανονικότητα και θέτει σε κίνδυνο το κοινωνικό φαντασιακό που διαιωνίζει αυτή και τις κυρίαρχες αξίες( ευαγγελιζόμενο την δήθεν κοινωνική πρόοδο). Αυτή η συνθήκη εντείνεται ακόμη περισσότερο σε συγκυρίες κρίσης όπου τότε εφαρμόζεται το περίφημο καθεστώς μηδενικής ανοχής, καθώς η πολιτική σταθερότητα είναι κλονισμένη, οι κοινωνικές διακυμάνσεις και μεταστροφές ραγδαίες και ψυχολογικές αντιστάσεις οριακές. Αυτή η στρατηγική έντασης και σοκ αποσκοπεί στην διαχειρισιμότητα και παθητικότητα των υποκειμένων κατά την βίαια «αναδιάρθρωση» των ζωών τους καθιστώντας την ύπαρξη και την επιβίωση τους για την κάθε επόμενη μέρα αβέβαια. Ο σημερινός κυρίαρχος σχηματισμός έχει αθετήσει κάθε υπόσχεση προς τους «υπηκόους» του και έχει αποβάλλει κάθε δημοκρατικό προσωπείο επιδιώκοντας πια ξεκάθαρα και μόνο την κυβερνησιμότητα, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, και έχει διαρρήξει πρώτος το κοινωνικό συμβόλαιο. Ως εκ τούτου καταστέλλεται θεαματικά κάθε εστία πολιτικής ανυπακοής επιβεβαιώνοντας συνεχώς την αυταρχική μηδαμινή πολιτική ανεκτικότητα.
Με την κατάρρευση του καπιταλιστικού ονείρου και των δομών του κοινωνικού κράτους( το οποίο έχει απολέσει ως θεμελιώδη συσπειρωτική έννοια και το έθνος) και πέρα από το αδιέξοδο του φιλελεύθερου ατομικισμού και της αστικής αδράνειας προκύπτει εκβιαστικά στην πλειοψηφία της κοινωνίας ένα ερώτημα. Η έξοδος και η υπέρβαση του τέλματος του παρόντος συστήματος θα πραγματωθεί με όρους κοινωνικού κανιβαλισμού για την εγκαθίδρυση ενός ακόμη πιο ολοκληρωτικού και καταπιεστικού συστήματος (βλέπε Χρυσή Αυγή) ή με όρους κοινωνικής αλληλεγγύης?
Το δεύτερο σκέλος, αυτό της κοινωνικής αλληλεγγύης, υπάρχει ουσιαστικά μέσω των ελεύθερων κοινωνικών χώρων,καταλήψεων και των ανταγωνιστικών ως προς το υπάρχον κοινωνικών εγχειρημάτων(καταλήψεις γης, αυτοδιαχειριζόμενη παραγωγή, καταλήψεις στέγης και άλλων) και κοινωνικών αγώνων για το δημόσιο χώρο και τα «κοινά» (αγώνας ενάντια στα μεταλλεία Χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής). Αυτοί οι κοινωνικοί χώροι εδαφικοποιούν και υπερασπίζουν την πολιτική δραστηριότητα των από τα κάτω με στόχο την κοινωνική αυτοθέσμιση και αυτοδιεύθυνση. Επανανοηματοδοτούν τον εγκαταλελειμμένο χώρο ως χώρο της συλλογικής δημιουργικότητας και ελεύθερης συνάντησης και συνδιαμόρφωσης μέσω της άμεσης δημοκρατίας. Επαναστατικοποιούν τις διαπροσωπικές σχέσεις μέσα από μια διαδικασία εξέλιξης, δημιουργίας, αλλαγής και αναζήτησης που ανοίγει το δρόμο για την ευρύτερη κοινωνική χειραφέτηση. Αποτελούν δομές όπου η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η ισότητα αποκτούν καθημερινά νόημα στην πράξη, στη ζωή μας.
Αν και εξάγεται από τα προηγούμενα θα επισημανθεί ακόμη μία φορά ότι τα εγχειρήματα αυτά ουδεμία σχέση έχουν με τη φιλανθρωπία ή τον εθελοντισμό που σημαίνουν μόνο την διαιώνιση ενός προβλήματος, την εξαγορά αίσθησης ηθικής ανωτερότητας και ατάραχης συνείδηση.
Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι αποτελούν απελευθερωμένες ζώνες από την εμπορευματοποίηση και την ιδιωτικοποίηση που επιβάλλουν οι σύγχρονες αγοραίες κοινωνίες, και στον αντίποδα αυτού του κόσμου αποτελούν μια δέσμευση για ζωή που δίνει την δυνατότητα της δημιουργίας νέων φαντασιακών, νοημάτων και εν τέλει της εφεύρεσης νέων τρόπων ύπαρξης.
Αυθόρμητα και εύλογα προκύπτει λοιπόν το ερώτημα- αξίζουν αυτοί οι χώροι να χαρακτηρίζονται με στόμφο εστίες ανομίας και να καταστέλλονται θεαματικά?
Σίγουρα η εσωτερική αξιακή αντίθεση αυτών των χώρων με τις κυρίαρχες αξίες της εξουσίας αποτελεί την πρωταρχική και κύρια αιτία. Οι ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι αποτελούν εκείνο ακριβώς το ανήσυχο κομμάτι της κοινωνίας που αναγνώριζε τον ψευδή χαρακτήρα της κοινωνικής ευημερίας και όλα αυτά τα χρόνια δεν επαναπαυόταν στην υποκουλτούρα της τηλεόρασης, το lifestyle του επιτυχημένου και την παράνοια των εθνικοθρησκευτικών εκστρατειών και διεκδικήσεων, αλλά μεθοδικά ανέπτυσσε εκείνα τα λογικά και κινηματικά εργαλεία ώστε στην αναμενόμενη επερχόμενη κρίση να μην βρεθεί προ απροόπτου και με τρικυμία στο κρανίο αλλά να μπορέσει να διαχειριστεί την κρίση με τρόπο βασισμένο στην λογική και στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι των αγορών. Με το ήθος και τις αξίες που αναφέρθηκαν παραπάνω αυτονόητα λειτουργούν όχι αντίθετα αλλά πέρα από τη κρατική νομιμότητα, όχι παράνομα ή άνομα αλλά αυτόνομα. Τι νόημα θα είχαν αυτές οι νησίδες ελευθερίας αν υπάγονταν σε νόμους ως προς τους οποίους υπάρχουν ριζικές αντιθέσεις τόσο στο περιεχόμενο πόσο μάλλον στον τρόπο που νομοθετήθηκαν. Αντίθετα η κοινωνική νομιμότητα είναι καθοριστικής σημασίας για τέτοιους χώρους.
Εκτός αυτού υπεισέρχονται και άλλες παράμετροι όπως επικοινωνιακοί χειρισμοί για την κάλυψη άλλων ζητημάτων που η εξουσία δεν μπορεί να διαχειριστεί.
Επίσης, η ρητορική των δύο άκρων που χρησιμοποιείται για να περιθωριοποιήσει τους ελεύθερους χώρους με το ρηχό δόγμα της καταδίκης κάθε βίας, ταυτίζοντας την φασιστική επιθετική πρακτική με τις πρακτικές κοινωνικής αυτοάμυνας των χώρων.
Επιπλέον η αναβάθμιση της ατζέντας της ακροδεξιάς στο κεντρικό πολιτικό σκηνικό αλλά και οι επιθέσεις της Χ.Α. στο δρόμο απειλούν αυτούς τους χώρους ως αναχώματα αντίστασης στη εξάπλωση της φασιστικής πρακτικής στις γειτονιές
Σε αυτό το σημείο θα μπορούσαμε να δώσουμε μια ερμηνεία για την ικανότητα που έχει πλέον η Χ.Α. να καθοδηγεί την πολιτική ατζέντα του πολιτικού προσωπικού. Πρώτον, θα πρέπει να τονίσουμε ότι δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την ιδεολογική συγγένεια της παραδοσιακής δεξιάς με τον εθνικισμό (τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι υγειονομικές βόμβες ήταν το πασόκικο κύκνειο άσμα…) αλλά πολύ περισσότερο με την συσπείρωση του υπό διάλυση παραδοσιακού πολιτικού προσωπικού της χώρας (το οποίο δεμένο για χρόνια στο άρμα της εξουσίας δεν προτίθεται να παραδώσει τα όπλα έτσι απλά) ενάντια στους νέους διαχειριστές του συστήματος που καλούνται να αναλάβουν την διαχείρισή του αλλά όχι να το ανατρέψουν. Η κόντρα τρόικας εσωτερικού – Χρυσής Αυγής δεν είναι παρά μια φασαριόζικη παράδοση χαρτοφυλακίου από παλιούς λακέδες-από-τζάκι σε καινούργιους πεινασμένους-λακέδες-που-θέλουν-να-χτίσουν-τα-δικά-τους-τζάκια (αναφορά στα χτυπητά παραδείγματα οικογενειοκρατίας των εθνικιστικών τζακιών των Μιχαλολιάκων και των Πλεύρηδων…). Δεύτερον, θα πρέπει να τονίσουμε ότι το σύστημα αποφάσισε να αναδείξει την Χ.Α. με το πιο δυνατό όπλο που διαθέτει την μαζική κατήχηση μέσω Μ.Μ.Ε. (μόνιμη παρουσία-αναφορά στις καθημερινές ειδήσεις και στον καθημερινό «δημόσιο» διάλογο-μονόλογο που πραγματοποιείται με όρους θεάματος) λόγω ακριβώς της δυναμικής της στο να συσπειρώνει μεγάλες μάζες κόσμου. Το σύστημα πραγματικά χέστηκε για το τί πιστεύουν οι μάζες που εξουσιάζει και το ποιός είναι ο ιεροκήρυκας τους. Όσο οι μάζες πιστεύουν ότι είναι ελεύθερες ενώ είναι ετερόνομες ας πιστεύουν και στον παστίτσιο…
Αλλά γιατί απέκτησε ρεύμα η Χρυσή Αυγή; Γιατί πόνταρε στο ότι μεγάλο κοινωνικό κομμάτι τελεί υπό καθεστώς οργής, τρόμου και απώλειας ταυτότητας και το οποίο χρειάζεται μια λύση στο δράμα του η οποία θα δοθεί μέσω της συσπείρωσης του γύρω από μια νέα ταυτότητα η οποία θα δημιουργήσει μια φαντασιακά δομημένη συλλογικότητα με κάποια κοινά χαρακτηριστικά: αυτή του καημένου μετά-Έλληνα, του νέο-ραγιά που ξύπνησε ή μάλλον αναστήθηκε όπως ο φοίνικας από τις στάχτες του γιατί σκοτεινοί σιωνιστικοί κύκλοι (αυτοί που τόσα χρόνια έμαθε από τον Χαρδαβέλλα) μέσω κυβερνώντων-Τζέφρυ-αμερικανοτσολιάδων βάλαν στο μάτι πατρίδα-ιστορία-φυλή.
Σε αυτήν την πολεμική λοιπόν ενάντια στους ελεύθερους κοινωνικούς χώρους και την στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων, η Χ.Α. συμπληρώνει το κράτος, λειτουργώντας χωρίς κανένα κοινωνικό η νομικό κόστος, όπως αποδεικνύεται από την εμπρηστική επίθεση στο Xanadu στην Ξάνθη.
Στο ίδιο χρονικό διάστημα έχουν δεχθεί επιθέσεις και η Villa Amalias , ιστορική κατάληψη με μεγάλη σημασία στην περιοχή της Πλ. Βικτωρίας , η κατάληψη Σκαραμαγκά , το στέκι στην ΑΣΟΕΕ και ο αυτόνομος ραδιοφωνικός σταθμός 98fm και η Λαμπηδόνα στο Βύρωνα. Είχαν προηγηθεί λίγο οι εισβολές στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης, Κ*ΒΟΞ στα Εξάρχεια και στην κατάληψη Δέλτα στη Θεσσαλονίκη.
Το στοίχημα τώρα είναι η υπεράσπιση και στήριξη των απελευθερωμένων χώρων και εγχειρημάτων αλλά και η δημιουργία νέων. Η επανοικειοποίηση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων από την κοινωνία και η αξιοποίηση τους ως πεδία κοινωνικής αυτοθέσμισης με τα χαρακτηριστικά που περιγράφηκαν παραπάνω είναι σίγουρα προτιμότερη από την κατάρρευση τους η την δήθεν κοινωνική κρατική αξιοποίηση.Το ζήτημα φυσικά δεν αφορά μόνο τον αντιεξουσιαστικό/αναρχικό χώρο καθώς κάθε ελεύθερα σκεπτόμενος άνθρωπος αντιλαμβάνεται το δικαίωμα τους να υπάρχουν.Με αυτό το σκεπτικό η υπεράσπιση τους οφείλει να γίνει με κοινωνικούς όρους όπως ακριβώς είναι και η απεύθυνση τους.
Ως ε.κ.χ Σχολείο η ύπαρξη μας απειλείται σε αυτή τη συγκυρία. Σε αυτή τη δύσκολη περίοδο η εκκλησία καταφεύγει για την υπόθεση του Σχολείου στα δικαστήρια για ακόμη μια φορά. Η εκκλησία, ως νόμιμος ιδιοκτήτης, αδυνατεί να κατανοήσει πως ένα τέτοιο εγχείρημα μπορεί να είναι αυθόρμητο και υποστηρίζοντας πάντα το οικονομικό της όφελος, εξατομικεύει τις ευθύνες, στοχοποιεί και προσπαθεί να εξοντώσει οικονομικά και νομικά ανθρώπους και μόνο για την παρουσία τους σε έναν τέτοιο χώρο.
Είναι γνωστό, ότι από το συγκεκριμένο κτίριο αποβλήθηκαν οι μαθητές του Δημοτικού της γειτονιάς με αποφάσεις βασισμένες σε διφορούμενες μελέτες περί καταλληλότητας του κτιρίου και εξαιτίας λαθών και συμφερόντων από τη μεριά τόσο της πολιτείας όσο και της εκκλησίας. Μικροπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα στέρησαν από τη γειτονιά μία ακόμη πολύτιμη λειτουργία, εδώ και χρόνια, παρά τις προσπάθειες και κινητοποιήσεις του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων και των ανθρώπων της γειτονιάς, οι οποίοι βασίστηκαν ακόμα και σε προεκλογικές υποσχέσεις.
Από το 2004 το κτίριο ήταν παρατημένο, έρμαιο στην φθορά του χρόνου, άδειο από ζωή, από σκόπιμη αδιαφορία της ιδιοκτήτριας εκκλησίας προκειμένου να καταφέρει πιο εύκολα μέσω της ερήμωσης του, τον αποχαρακτηρισμό του ως σχολείο και την μετατροπή του σε οτιδήποτε θα μπορούσε να αποφέρει οικονομικό και όχι οποιοδήποτε κοινωνικό όφελος.
Το 2010 το κτίριο καταλήφθηκε για να γίνει ένας χώρος ζωής, ελευθερίας, αλληλεγγύης ,αξιοπρέπειας, δημιουργικής έκφρασης και ελπίδας. Το όλο εγχείρημα ξεκίνησε για τη δημιουργία μιας κοινότητας με βασικό άξονα τα ελεύθερα μαθήματα και τη συμμετοχή με αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά.
Από την πρώτη κιόλας μέρα, κόσμος της γειτονιάς άρχισε να δείχνει ενδιαφέρον για την προσπάθειά μας. Μας επισκέφθηκαν πολλοί γείτονες, που εξέφρασαν τις σκέψεις, τις αγωνίες αλλά και την αγανάκτησή τους με την κατάσταση που επικρατούσε στο σχολείο τα τελευταία 6 χρόνια, ενώ οι περισσότεροι έδειξαν την συμπαράσταση τους, είτε με όμορφα λόγια, είτε με το να μας δώσουν δημοσιεύματα για το ιστορικό του σχολείου.
Εν έτει 2013 το Σχολείο ακόμη αποτελεί όλα αυτά που ξεκίνησε να γίνει και ακόμη περισσότερα. Στο χώρο γίνονται αυτό-οργανωμένα μαθήματα και ελεύθερες συναντήσεις ομάδων με βάση τη μάθηση σε συνάρτηση με τη συμμετοχή στην κοινότητα. Επίσης αναπτύσσονται στο χώρο δομές αλληλέγγυας οικονομίας όπως μαγειρείο και παντοπωλείο αλλά και κάθε Τετάρτη Παζάρι προϊόντων Οικολογικής γεωργίας. Στις δραστηριότητες του χώρου εντάσσονται και οι πολιτικές συνελεύσεις και εκδηλώσεις, η καλλιέργεια γης και η βιβλιοθήκη καθώς και η ελεύθερη καλλιτεχνική έκφραση.
Για εμάς το Σχολείο είναι οι ανακτημένες μας ζωές, είναι ένας πνεύμονας ελευθερίας ενάντια στην ασφυκτική καθημερινότητα, είναι η πραγμάτωση ενός άλλου κόσμου στο εδώ και τώρα και θα το υπερασπιστούμε όλοι μέχρι τέλους…

«ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΘΗΣΗΣ – ΣΤΗ ΜΑΘΗΣΗ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ»
Ελεύθερος Κοινωνικός Χώρος Σχολείο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s