Εικόνα

Πορεία 17 Νοέμβρη

πορεια17

Από τα ματωμένα ερείπια στην ελεύθερη ζωή
[Κείμενο για τη 17η Νοέμβρη 2014]

Οι μεγαλύτεροι μύθοι της μεταπολίτευσης είναι σαφώς η εγγύηση της δημοκρατίας και όνειρο της οικονομικής ευημερίας, αυταπάτες που η «από τα πάνω» πολιτική σκηνή φρόντιζε για χρόνια να ταΐζει την ελληνική κοινωνία . Τα όνειρα αυτά βέβαια, παρότι πλασάρονταν για χρόνια ως κοινωνική πραγματικότητα μέσα από τα ΜΜΕ και τα πολιτικά φερέφωνα, συγκαλύπταν όλα αυτά τα χρόνια έναν φριχτό εφιάλτη, ο οποίος έγινε πλέον ορατός σε όλες και όλους τα τελευταία χρόνια με την έλευση της οικονομικής κρίσης. Η λογική της εφησυχασμένης ανάθεσης που κυριαρχούσε στην ελληνική κοινωνία έφερε στο φως τα ελλειμματικά αντανακλαστικά της κοινωνίας, η οποία ολοένα και ανέχεται να εξευτελίζεται. Έχοντας εμφανίσει- ήδη από εποχές προ οικονομικής κρίσης- σημάδια κοινωνικής και αξιακής νοσηρότητας έχει φτάσει στο έσχατο σημείο να δέχεται αδιαμαρτύρητα -ή και να επιζητά, ακόμα- πολιτικές που στο παρελθόν θα χαρακτήριζε παράλογες και ολοκληρωτικές.
Σαράντα χρόνια μεταπολίτευσης ήταν αρκετά για να περάσουμε από τη δικτατορία των συνταγματαρχών στη δικτατορία των αγορών, των δανειστών και του εκλεγμένου κράτους. Μέσα σε σαράντα χρόνια η ελληνική πολιτική σκηνή και τα καθεστωτικά ΜΜΕ , φρόντισαν να καθιερώσουν τον καταναλωτισμό, τη δηθενιά, και ατομισμό ως ύψιστες αρετές στη νεοελληνική κοινωνία. Όλη αυτή η υποκρισία και η εξάρτηση από τον καταναλωτισμό έκανε την ελληνική κοινωνία πολύ πιο ανεκτική στην έλευση της δικτατορίας των αγορών. Έχοντας ήδη μάθει να ζει με δανεικά, έχοντας ήδη ρωγμές στην κοινωνική της συνοχή και έχοντας ήδη εξανθρωπιστεί προοδευτικά όλα αυτά τα χρόνια έσκυψε το κεφάλι στις απαιτήσεις του κράτους, των δανειστών και των τραπεζών, που καθημερινά «αποφασίζουν και διατάσσουν» την υποβάθμιση των ζωών μας, αδιαφορώντας παγερά για κάθε τύπου αντιδράσεις, πέρα από τη σκληρή καταστολή.
Αντί να μιλήσουμε για επετείους και γιορτές, σκεπτόμενες και σκεπτόμενοι τη χούντα, που τα φασιστοειδή με θέρμη αναπολούν, μπορούμε να συγ-κινηθούμε για τις ελευθερίες και τα δικαιώματα που χάνουμε ξανά ένα προς ένα. Την κυριακάτικη αργία και το δικαίωμα στην απεργία. Τη δημόσια δωρεάν εκπαίδευση και τη δημόσια δωρεάν υγεία και ασφάλιση. Την ελευθερία του λόγου. Την πρόσβαση όλων στο νερό και στο ρεύμα. Το δικαίωμα στην παραλία και το δάσος. Και αυτά μόνο για τους γέννημα θρέμμα Έλληνες, διότι για τους υπόλοιπους επιφυλάσσουμε δουλεμπόριο, παράνομες κρατήσεις, στρατόπεδα συγκέντρωσης, απελάσεις, μαχαιρώματα και σφαίρες. Δυστυχώς, το κράτος κερδίζει ολοένα έδαφος, αρπάζοντας δικαιώματα και ελευθερίες που κερδήθηκαν με αγώνες και αίμα, από ένα λαό που βρίσκεται μονίμως υπό κατάσταση σοκ. Το τελευταίο ανάχωμα της ελευθερίας είναι οι κοινωνικοί αγώνες . Ένα ανάχωμα που αντιστέκεται σθεναρά και αδιάκοπα στο νέο κρατικού ολοκληρωτισμό, οι όψεις του οποίου, πίσω από τον υποκριτικό μανδύα της δημοκρατίας των αντιπροσώπων, επιστρατεύουν την κατασπάραξη της φύσης, στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών, φυλακές υψίστης ασφαλείας και αναρίθμητες πτυχές καταστολής.
Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς πόσο το κράτος στενεύει ολοένα τα περιθώρια αντίδρασης σε κάθε τι. Πρακτικά, με επιστρατεύσεις σε απεργίες, με προφυλακίσεις όπως στις Σκουριές, με άγρια και αναίτια καταστολή σε πορείες όπως την περασμένη Πέμπτη 13/11/14 στην Αθήνα, με ασφυκτική αστυνόμευση στις πορείες, αλλά και ψυχολογικά, με την τρομοκρατία των δελτίων ειδήσεων, την εξαντλητική και εκδικητική φορολογία, και τον συνεχή βομβαρδισμό με νέες ρυθμίσεις, νέα μέτρα, νέα χαράτσια, νέες περικοπές, τη στιγμή που ήδη ο μισός πληθυσμός τα χώρας θεωρείται φτωχός ή υπό την απειλή της φτώχειας και η ανεργία στους νέους αγγίζει το 60%. Παρόλα αυτά μεγαλύτεροι εχθροί της χώρας θεωρούνται οι στυγεροί τρομοκράτες, αυτοί που προορίζονται για τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Μάλιστα συμβαίνει το κράτος να θεωρεί μεγαλύτερους τρομοκράτες τα κοινωνικά κινήματα, αν κρίνουμε από το γεγονός πως δεν δυσκολεύεται καθόλου να ονοματίσει ολόκληρα χωριά, που μάχονται σκληρά για να προστατέψουν τον τόπο τους, ως εγκληματικές οργανώσεις.
Έχουμε κάθε λόγο να είμαστε ανήσυχοι, γνωρίζοντας πλέον ότι ζούμε σε μια κοινωνία που αφενός δυναμίτισε την βαρβαρότητα, αφετέρου δεν είχε την παραμικρή δικλίδα ασφαλείας που θα μπορούσε να την αποτρέψει και αυτό γιατί βολεύτηκε στην ανάθεση και την αντιπροσώπευση που παίρνει αποφάσεις αντί για αυτήν και συνήθως εναντίον της. Ακόμα και το κίνημα των πλατειών το οποίο είχε αμεσοδημοκρατικά χαρακτηριστικά, απορρίπτοντας τα θεσμικά όργανα της εξουσίας, δεν κατόρθωσε να ριζώσει ως νοοτροπία στην ελληνική κοινωνία. Ίσως λόγω πολιτικής ανωριμότητας έδωσε τη θέση του με την πάροδο κάποιων μηνών στη λογική της ανάθεσης και την αναμονή της εκλογικής αναμέτρησης.
Το σκηνικό της ανάθεσης και της αντιπροσωπευτικής «δημοκρατίας» θρέφει τους χρόνους της κοινωνικής ανοχής και αντοχής στον αποκλεισμό και την εξαίρεση. Για αυτό, περισσότερο επικαιροποιείται το σταυροδρόμι ανάμεσα στην κοινωνική επανάσταση και τη βαρβαρότητα παρά στη μεταρρύθμιση. Δεν έχουμε κανένα λόγο να ελπίζουμε σε μια νέα κυβέρνηση που θα φέρει την «Αλλαγή», αναλαμβάνοντας να φέρει σε πέρα μεταρρυθμίσεις. Δεν αναθέτουμε τις ζωές μας σε κανέναν, διότι δεν δεχόμαστε τις λογικές ανάθεσης επειδή αυτές αναπαράγουν εξουσιαστικές σχέσεις. Ας μην ξεχνάμε πως εκφράσεις του τύπου «ένας Παπαδόπουλος θα μας σώσει», που μερικοί και μερικές αρέσκονται να πιπιλίζουν, φανερώνουν ένα καρκίνωμα της ελληνικής κοινωνίας, μια ακραία έκφραση της λογικής της ανάθεσης, αλλά και του κοινωνικού κανιβαλισμού, που στο φασισμό πάνε χέρι με χέρι.
Πλέον γνωρίζουμε πως η αγανάκτηση δεν αρκεί, καθώς η δημιουργία εμπεριέχει μέσα αντίστασης. Απάντηση μας απέναντι στη κρίση του συστήματος και των κυρίαρχων θεσμών του αποτελεί η κοινωνική αυτοθέσμιση, δηλαδή η ρήξη με το υπάρχον και ταυτόχρονα η συνδημιουργία, από την κοινωνία, νέων θεσμών σε διάφορους τομείς της κοινωνικής ζωής. Είναι σαφές πως μιλάμε για δυο κόσμους σε σύγκρουση διότι απέναντι σε αυτή την ανελέητη επίθεση που δεχόμαστε τα τελευταία χρόνια δεν υπάρχει άλλος δρόμος παρά η εξ’ ολοκλήρου ρήξη με το υπάρχον πολιτικό καθεστώς και το σύστημα παραγωγής. Σκοπός του αγώνα μας είναι η δημιουργία αμεσοδημοκρατικών κοινοτήτων αλληλεγγύης, αξιοπρέπειας και ισότητας με στόχο την κοινωνική αυτοθέσμιση και χειραφέτηση. Για μια ζωή πιο λεύτερη.

ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΤΟΥΣ ΤΡΙΖΟΥΝ. ΆΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΤΩΡΑ!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s