ΟΧΙ ΣΤΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

ΟΧΙ ΣΤΗ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΜΑΣ

Τις τελευταίες ημέρες γινόμαστε μάρτυρες ενός μόνιμου πανικού, συνεχούς άγχους και τρομο-υστερίας σχετικά με τις πρόσφατες πολιτικές εξελίξεις και το δημοψήφισμα της Κυριακής, που, όπως είναι απόλυτα λογικό, έχει αναδειχθεί σε κυρίαρχο πολιτικό ζήτημα. Για πρώτη φορά μετά από ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απάθειας και μουδιάσματος, η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας ασχολείται καθημερινά και έντονα με την πολιτική επικαιρότητα, με αποτέλεσμα να έχει δημιουργηθεί ένα ισχυρό κλίμα πολιτικής πόλωσης και ένα διαρκώς ανατροφοδοτούμενο από τα Μ.Μ.Ε. καθεστώς πανικού. Ένα καθεστώς που συντηρείται από τις ουρές στα ΑΤΜ, τις κλειστές τράπεζες, τις εκβιαστικές δηλώσεις Ευρωπαίων και εγχώριων πολιτικών που καλούν την κοινωνία να συμφωνήσει στη συνέχεια των μνημονιακών πολιτικών ως τον μόνο τρόπο για την οικονομική διάσωση της χώρας. Φυσικά, όλο αυτό το άγχος προκύπτει από το γεγονός πως η ελληνική κοινωνία –ως καπιταλιστική κοινωνία σε κρίση– συνειδητοποιεί πως έχει εκχωρήσει τη διαχείριση ολόκληρης της ζωής της στο τραπεζικό σύστημα (αγορές, συναλλαγές, καταθέσεις, δάνεια), με αποτέλεσμα η όποια πιθανή κατάρρευσή του να ισοδυναμεί με εξάρθρωση των κοινωνικών σχέσεων.

Με το δημοψήφισμα τίθεται ένα πολύ συγκεκριμένο ερώτημα στην κοινωνία, η οποία καλείται να απαντήσει, ενώ παράλληλα αφήνεται ανοιχτό, ακόμα και σε μια πιθανή επικράτηση του «όχι», το ενδεχόμενο επιβολής μιας νέας, «λιγότερο σκληρής» συμφωνίας. Όπως έχει δηλώσει άλλωστε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός το «όχι» θα χρησιμοποιηθεί ως ένα ισχυρό επιχείρημα της ελληνικής κυβέρνησης σε ένα νέα κύκλο διαπραγματεύσεων για τη διευθέτηση του χρέους. Παρότι για πρώτη φορά από το ξέσπασμα της κρίσης η κοινωνία καλείται να αποφασίσει για ένα τόσο σημαντικό ζήτημα, σε καμία περίπτωση δεν αναγνωρίζουμε το δημοψήφισμα ως μια αμεσοδημοκρατική διαδικασία. Ακόμα και τώρα, η ερώτηση έχει τεθεί από τα πάνω και καλείται η κοινωνία να δώσει μια μονολεκτική απάντηση που θα χρησιμοποιηθεί εργαλειακά από την κυβέρνηση για την συνέχιση της δικής της πολιτικής διαπραγμάτευσης, δίχως καν το ενδεχόμενο αμφισβήτησης του χρέους. Στην άμεση δημοκρατία η κοινωνία αποφασίζει για όλα τα ουσιαστικά ζητήματα χωρίς δημοψηφίσματα, αλλά με τακτικές και έκτακτες συνελεύσεις όλων των ανθρώπων (ανεξαρτήτως φύλου, φυλής, ηλικίας κτλ), οι οποίοι συμμετέχουν άμεσα, συζητούν, εκθέτουν τις απόψεις τους, επιχειρηματολογούν ελεύθερα, με ισότητα και συναποφασίζουν οι ίδιοι για την ζωή τους.
Όσον αφορά το δίλημμα του δημοψηφίσματος, για μας είναι ξεκάθαρο πως το «ναι» -που με ζέση υπερασπίζονται τα μίντια, οι ευρωπαίοι «εταίροι», τα πολιτικά τζάκια της χώρας και διάφοροι κολονάτοι νεοφιλελέδες που ξαφνικά θυμήθηκαν τις πλατείες– θα αποτελέσει επιβεβαίωση της συνέχισης των υποδουλωτικών μνημονιακών πολιτικών, δίνοντας το πράσινο φως για την επέλαση του διεθνούς και ντόπιου κεφαλαίου σε κάθε πτυχή της ζωής μας, δεσμεύοντας, μάλιστα, και τις μελλοντικές γενιές. Οι υπέρμαχοι του «ναι» είναι πρόθυμοι να δεχθούν οποιαδήποτε εξευτελιστική «συμφωνία» για να ικανοποιήσουν είτε προσωπικά οικονομικά συμφέροντα, είτε κάποιον ευρωφετιχισμό, είτε γιατί απλώς αδυνατούν να φανταστούν μια καθημερινότητα εκτός Ε.Ε., την οποία φοβούνται να σκεφτούν, πόσο μάλλον να διαχειριστούν.

Το «όχι» από την άλλη δεν σημαίνει από μόνο του σύγκρουση με τα μνημόνια, καθώς για μερικούς μπορεί να παραπέμπει σε μια πιο «ελαφριά» μνημονιακή πολιτική, όπως αναφέρθηκε παραπάνω. Για άλλους συνδέεται με την εθνική ενότητα ενάντια σε κάποιον εχθρικό εξωτερικό παράγοντα (π.χ. Γερμανία) και την ανάδειξη μιας ψευδούς πατριωτικής υπερηφάνειας χωρίς αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά και κοινωνικέςδιεκδικήσεις, τις οποίες θεωρούμε απαραίτητες –μακριά από εθνικιστικές κορώνες– για ρήξη με τις ευρωπαϊκές πολιτικές της λιτότητας.

Για μας ουσιαστική ρήξη είναι η συνειδησιακή ρήξη με την κανονικότητα που δημιουργεί εστίες αμφισβήτησης του υπάρχοντος και άρει το κυρίαρχο κοινωνικό φαντασιακό της αέναης ανάπτυξης σε βάρος του ανθρώπου και της φύσης. Τα «όχι» μας δε βρίσκουν τα όριά τους μόνο στις επιβαλλόμενες ευρωπαϊκές πολιτικές, αλλά απευθύνονται και στις εγχώριες προσπάθειες υποτίμησης των ζώων μας, που σκοπό έχουν τη διάσωση του καπιταλιστικού μοντέλου και την περαιτέρω αναπαραγωγή του. Θέτουν υπό αμφισβήτηση την έννοια του χρέους, όπως επιβάλλεται από τα πάνω, μην αναγνωρίζοντάς το ως χρέος του ίδιου του λαού, αλλά ως χρέος που δημιουργήθηκε από τα αφεντικά (εγχώρια και διεθνή) με σκοπό την επιβολή, τον έλεγχο και την εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, μετατοπίζοντας έτσι το βάρος της διάσωσης του κεφαλαίου –όταν αυτό κλονίζεται σε περιόδους καπιταλιστικής κρίσης– στο λαό.

Εμείς να θέσουμε τις ερωτήσεις, εμείς να δώσουμε τις λύσεις…

Σε κάθε περίπτωση δεν αναγνωρίζουμε ως μεσσίες κανένα κράτος και καμία κυβέρνηση. Μέσα από συλλογικές, αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες επιδιώκουμε την αυτοοργάνωση και την αυτοδιαχείριση των ζωών μας μακριά από τη λογική της εμπορευματοποίησης, διεκδικούμε τα κοινά και το δημόσιο χώρο που αποτελούν πεδία συνεχούς εκμετάλλευσης από τα αφεντικά με σκοπό το κέρδος. Ειδικά σε περιόδους κατά τις οποίες κράτος και κεφάλαιο επιτίθενται σε κάθε πτυχή της καθημερινότητάς μας, αναδεικνύεται ακόμα περισσότερο η ανάγκη για δημιουργία δομών και δικτύων αλληλεγγύης μεταξύ των καταπιεσμένων για την κάλυψη των βασικών αναγκών (σίτιση, στέγαση, περίθαλψη), ανάγοντας την αλληλοϋποστήριξη και την αλληλοβοήθεια σε κομβικής σημασίας αξίες, που αντιτίθενται στον κοινωνικό κανιβαλισμό και το σύγχρονο ολοκληρωτισμό.

Παίρνουμε τις ζωές μας στα χέρια μας

Το κράτος δεν είναι τίποτα – ας γίνουμε τα πάντα

ΕΚΧ Σχολείο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s