Από την αστυνομία ποιος θα μας προστατεύσει;

Την Τρίτη 27 Σεπτεμβρίου και ώρα 12 το μεσημέρι η παιδική θεατρική ομάδα της κατάληψης στέγης μεταναστών/ριών «2ο Φιλοξενείο» (Αχαρνών, Αθήνα), ενώ πήγαινε με σκοπό τη διεξαγωγή θεατρικής παράστασης σε χώρο στην Ασκληπιού, σταματήθηκε από ομάδα μπάτσων ΔΙ.ΑΣ στο ύψος του Πολυτεχνείου. Η θεατρική ομάδα αποτελούταν από 5 παιδιά ηλικίας 12 – 14 χρονών και δύο 20 και 22 αντίστοιχα. Οι δύο μηχανές που ήταν αρχικά στο σημείο γρήγορα έγιναν 8, μαζί με 2 περιπολικά, ασφαλίτες και αντιτρομοκρατική. Όλα αυτά για να κατασχεθούν 5 πλαστικά όπλα-παιχνίδια (που αγοράστηκαν απ’ το περίπτερο για την παράσταση), ένα λάπτοπ, καθώς και τα κοστούμια της παράστασης. Όλα τα παραπάνω θεωρήθηκαν από την αστυνομία αρκετά επικίνδυνο υλικό ώστε να τους κατασχέσουν τα κινητά τους τηλέφωνα στερώντας τους έτσι, εξαρχής, κάθε δυνατότητα να επικοινωνήσουν με γονείς, δικηγόρους και αλληλέγγυους/ες.

Κατόπιν μεταφέρθηκαν στο 4ο Α.Τ. Ομονοίας όπου και κρατήθηκαν 7 ώρες περιμένοντας μια απλή εξακρίβωση στοιχείων. Όπως αποδείχτηκε από τις μαρτυρίες των παιδιών, εξαναγκάστηκαν να γδυθούν, με σεξουαλικά υπονοούμενα. Έπειτα, τα ανάγκασαν να κάνουν κύκλους γυμνά σε ένα δωμάτιο 2×2 υπό τα διεστραμμένα βλέμματα ένστολων, και όσα αρνήθηκαν να κατεβάσουν το εσώρουχό τους χτυπήθηκαν, εξυβρίστηκαν με ρατσιστικό και σεξουαλικό περιεχόμενο. Δεν ξεχνάμε φυσικά ότι στο συγκεκριμένο τμήμα έχουν συμβεί αμέτρητα περιστατικά αστυνομικής βίας με χαρακτηριστικό παράδειγμα το βίντεο που διέρρευσε και έδειχνε αστυνομικούς να αναγκάζουν μετανάστες να χτυπήσουν ο ένας τον άλλον με την απειλή πως, αν δε το κάνουν, θα τους χτυπούσε ο ίδιος ακόμη πιο δυνατά. Δε θα αναφερθούμε σε συγκεκριμένα περιστατικά αστυνομικής βίας, γιατί ένα κείμενο δε θα έφτανε για να απαριθμηθούν όλες οι κτηνωδίες της ελληνικής αστυνομίας.

Το συγκεκριμένο περιστατικό, το οποίο προφανώς αποσιωπήθηκε από τα καθεστωτικά μέσα, δε μας εκπλήσσει, αλλά προσθέτει ένα ακόμη κομμάτι στο παζλ που δείχνει την πραγματική εικόνα της ΕΛ.ΑΣ. Ξυλοδαρμοί διαδηλωτών και οποιουδήποτε αντιστέκεται, βασανισμοί και δολοφονίες κρατουμένων, εξευτελισμός μεταναστών σε camps και σε τμήματα, βιασμοί και δολοφονίες που αποσιωπήθηκαν, εμπλοκή σε σκάνδαλα ναρκωτικών και πορνείας, παροχή προστασίας σε δημοσιογράφους, εφοπλιστές, επιχειρηματίες της νύχτας, μαγαζιά και νυχτερινά κέντρα. Μην ξεχνάμε βέβαια και την επιδεικτική συμμαχία της αστυνομίας με την ναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής, από την συγκάλυψη της εγκληματικής της δράσης μέχρι τις κοινές επιθέσεις τους ενάντια σε αντιφασίστες/τριες, μετανάστες/τριες και στις δομές του κινήματος.

Σε ένα πολιτικό σύστημα διαφθοράς όπου οι μεγαλοπαράγοντες της χώρας αποτελούν τη ναυαρχίδα της κοινωνικής και οικονομικής εκμετάλλευσης, κινούν τα νήματα της οικονομίας και της παραοικονομίας και χρηματοδοτούν τα πολιτικά κόμματα, η αυθαιρεσία και η κατάχρηση εξουσίας από την αστυνομία φαίνεται να είναι μια κατάσταση βολική για το κράτος. Ένα κράτος που γνωρίζει καλά πως για να ασκήσει τις πολιτικές τού ιδιωτικού συμφέροντος και του μνημονίου με την ασύμφορη φορολογία, τις ιδιωτικοποιήσεις και την υποβάθμιση των κοινωνικών παροχών, πρέπει να κρατήσει την κοινωνία υπό έλεγχο, ασκώντας δηλαδή το μονοπώλιο της βίας μέσω του συμπλέγματος δικαστών και αστυνομικών και παρακράτους. Ο ρόλος της αστυνομίας είναι κεντρικός στην καταστολή της αντιστεκόμενης κοινωνίας με τα σώματα ασφαλείας ΜΑΤ, Ο.Π.Κ.Ε., ΔΙ.ΑΣ να δυαλύουν πορείες, να ρίχνουν χημικά ακόμα και σε ευπαθείς ομάδες, να ξυλοκοπούν και να συλλαμβάνουν αγωνιστές, να καταστέλλουν κοινωνικούς αγώνες. Δεν ξεχνάμε μεταξύ άλλων την άγρια καταστολή τού αγώνα ενάντια στα μεταλλεία θανάτου στην ΒΑ Χαλκιδική με προφυλακίσεις, ρήψη χημικών ακόμα και σε σχολεία και τις μαζικές διώξεις με χωριά ολόκληρα να κατηγορούνται ως εγκληματική οργάνωση, την καταστολή των κατοίκων του Βόλου στον αγώνα τους ενάντια στην ιδιωτικοποίηση του νερού, τη συμβολή της αστυνομίας στους πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας, τις εκκενώσεις των καταλήψεων στέγης μεταναστών/τριών και τη γενικευμένη επίθεση στις δομές του κινήματος.

Γνωρίζουμε πως πολλοί θα σκεφτούν ότι δεν είναι όλοι οι αστυνομικοί το ίδιο. Όταν, όμως, η αυθαιρεσία και η κατάχρηση της εξουσίας δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας, ακόμα και  εκείνοι που δε θα ενταχθούν σε αυτό τον κανόνα, με τη σιωπή τους συγκαλύπτουν τους εγκληματίες – συναδέλφους τους πράγμα που τους καθιστά συνένοχους.

Συνένοχη, όμως, δεν πρέπει να είναι και η κοινωνία.

Καλούμε την κοινωνία να μη σωπαίνει στην καθημερινή βία της αστυνομίας

Να χτίσουμε συλλογικά τις ασπίδες αντίστασης ενάντια στη βαρβαρότητα

Με την αλληλεγγύη ως όπλο μας να αυτοοργανωθούμε

Κανένας μόνος, καμία μόνη στα χέρια της αστυνομίας

________________________________________________________
Το παρόν κείμενο διαβάστηκε σε παρεμβάσεις στους ραδιοσταθμούς «Στο Κόκκινο» και «ΕΡΤ3» (12.10.2016).

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s