Για την αποφυλάκιση του Ε. Κορκονέα

Δεν λέμε αντίο, γιατί η μνήμη δεν είναι σκουπίδι και εμείς δεν ξεχνάμε. Έντεκα χρόνια είναι λίγα. Δεν στέγνωσε ακόμα το αίμα, ούτε τα δάκρυα και δεν έσβησε το μίσος. Τους νεκρούς δεν τους κλαίμε απλά, δεν τους αφήνουμε πίσω, αλλά τους κουβαλάμε μέσα μας και συνεχίζουμε μέχρι τέλους αυτό τον αγώνα ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη.

Την δολοφονία του Αλέξανδρου, ακολούθησε η δεύτερη δολοφονία του. Δικηγόροι, πολιτικοί και δημοσιογράφοι αμαύρωναν την μνήμη του, τονίζοντας την πολιτική του ταυτότητα, τις «κακές παρέες» και το οτι ως παιδί 15 χρονών, πήγαινε γυρεύοντας καθώς δεν είχε καμία δουλειά στο «άβατο» των Εξαρχείων. Η δολοφονία του Α. Γρηγορόπουλου δεν επρόκειτο για εναν απλό θάνατο, αλλά για τον ηθικό θάνατο μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Το έργο το έχουμε ξαναδεί. Απο τη μια μπάτσοι που δολοφονούν και βασανίζουν, μεγαλοεπιχειρηματίες και πολιτικοί βουτηγμένοι ως το λαιμό σε σκάνδαλα, μεγαλοτραπεζίτες να χαίρουν ασυλίας,  κουμπάροι πολιτικών προσώπων που κατηγορούνται για εμπορεία 2 τόνων ηρωίνης. Αυτοί θα πέφτουν πάντα στα μαλακά, είτε με αθωώσεις, είτε με ποινές χάδια για τα μάτια του κόσμου.

Απο την άλλη, όλες και όλοι εμείς που αγωνιζόμαστε ενάντια στην καταπίεση, στην παραβίαση των δικαιωμάτων της καθεμίας μας, τη λεηλασία της φύσης και εναντια σε κάθε εξουσία, θα δεχόμαστε πάντα την εκδικητικότητα του κράτους και της αστικής δικαιοσύνης που υπάρχει μόνο για την εξυπηρέτηση των εξουσιαστών.

Ο δολοφόνος Κορκονέας αποφυλακίστηκε έχοντας εκτίσει ποινή μόνο 11 χρόνων, ενώ ο Σαραλιώτης, συνένοχος στην δολοφονία ενος 15χρονου παιδιού αθωώνεται «λόγω αμφιβολιών». Αυτή είναι η αστική δικαιοσύνη. Να κυκλοφορούν ελεύθεροι οι δολοφόνοι ενός παιδιού, με τον Σαραλιώτη να ενδέχεται να ξαναμπεί στο σώμα της αστυνομίας, με επικεφαλή πλέον τον Χρυσοχοΐδη και την ίδρυση της ομάδας των «μαύρων πανθήρων», παίρνοντας αναδρομικά και τους μισθούς του απο το 2008 μέχρι σήμερα, σαν να μην ήταν πότε μπροστά στο πτώμα του Γρηγορόπουλου.

Αν βέβαια δούμε ιστορικά την πραγματικότητα, αυτό που γίνεται δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας. Όπως ο δολοφόνος του Μιχάλη Καλτεζά, του Carlo Giuliani,οι συνένοχοι στη δολοφονία του Ζακ Κωστόπουλου ή όπως οι περισσότεροι μπάτσοι που βασάνισαν ανθρώπους μέσα σε τμήματα, έτσι και Κορκονέας και Σαραλιώτης, απολαμβάνουν το χάδι του κράτους και δίνουν το παράδειγμα στους μελλοντικούς δολοφόνους της κρατικής μαφίας να τραβήξουν την σκανδάλη ενάντια σε οποια/ον δεν συμμορφώνεται με την καταπίεση του κράτους.

Άλλωστε, δεν ειναι δα και καθαρίστριες που πλαστογράφησαν ενα απολυτήριο για να βρουν δουλειά, ώστε να φάνε ισόβια. Ούτε είναι αγωνιστές του Ρουβίκωνα που έριξαν μπογιές για να διαμαρτυρηθούν, ώστε να πέσει πάνω τους όλη η οργή της αστικής δικαιοσύνης. Και προφανώς δεν είναι φυλακισμένοι αγωνιστές/επαναστάτες όπως ο Δ. Κουφοντίνας για να τους εκδικηθεί το κράτος για την δράση τους και να μην τους δίνει την νόμιμη άδεια τους.

Είναι το μακρύ χέρι του κράτους, τα υπάκουα σκυλιά του, και αν καμιά φορά αφαιρούν ζωές, τα δικαστήρια θα φροντίσουν να βγούν απο την φυλακή το συντομότερο.

Σε μια κοινωνία που μαστίζεται απο την ανεργία, που πετσοκόβονται οι συντάξεις και οι μισθοί, πρωταρχικό μέλημα της κυβέρνησης είναι η πρόσληψη ακόμα περισσότερων μπάτσων, καθώς και η δημιουργία καινούργιων ομάδων καταστολής, γιατί η αστυνομία υπάρχει για να προασπίζεται την αδικία. Είναι αυτοί που θα σε βγάλουν απο το σπίτι σου για να στο πάρει η τράπεζα, αυτοί που θα ρίξουν δακρυγόνα όταν διαμαρτύρεσαι για την κομμένη σύνταξή σου, και αυτοί που ίσως αύριο σκοτώσουν το δικό σου η το δικό μου παιδί που διαδηλώνει για την ζωη και την ελευθερία.

Κάποιοι λένε πως η δικαιοσύνη ειναι τυφλή, μα απλά έχει επιλεκτική όραση και το βλέμα της πάντα καρφωμένο στους καταπιεσμένους αυτού του κόσμου, έτοιμη να τους κατασπαράξει όταν αγωνίζονται για την πραγματική δικαιοσύνη. Δεν περιμένουμε απο ένα όργανο του κράτους να στραφεί εναντίον του. Για εμάς το δίκαιο βρίσκεται στους κοινωνικούς αγώνες, στους δρόμους που στήνουμε αναχώματα ενάντια στην λεηλασία των ζωών μας, ενάντια σε όσους θέλουν να μας δουν να ζούμε σαν δούλοι, ενάντια σε κάθε Κορκονέα αυτού του κόσμου και το σύστημα που τον στηρίζει.

Απέναντι σε όλα αυτά, προτάσσουμε τους κοινωνικούς αγώνες των απο τα κάτω, την αυτοοργάνωση, τις ανοιχτές συνελεύσεις σε κάθε γειτονιά.

Ραντεβού στους δρόμους, γιατι o Δεκέμβρης ζει μέσα από τους αγώνες μας!

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close