Μια πανδημία ιδιαιτέρως ενδημική στο σύστημά τους

Η κατάρρευση της παγκόσμιας οικονομίας, κάτω από το βάρος των περιοριστικών μέτρων του κορωναϊού, δεν αποτελεί έκπληξη. Οι πρακτικές συνέπειες ενός συστήματος εξαρτημένου από την παραγωγή για κέρδος και την συνεχή εμβάθυνση/διεύρυνση, έμελλε να φανούν ειδικά όταν οι αντίξοες φυσικές δυνάμεις οδηγούν σε παράλυση (κάτι που μάλιστα αμφισβητείται ευρέως για το αν ξεπηδά από μόνο του, μέσα στις υγειονομικά νοσογόνες συνθήκες της πρωτογενούς παραγωγής). Έτσι λοιπόν, πέρα από την υποκριτική μεταστροφή πολλών νεοφελελεύθερων εγχώριων και ξένων υπερμάχων, στην ενίσχυση δημοσίων υπηρεσιών υγείας προκειμένου τελευταία στιγμή να σώσουν ό,τι σώζεται, βλέπουμε κυρίως την τεράστια καμπάνια “ατομικής ευθύνης” να πλασάρεται ως σωτηρία. Για να ανασυνταχθεί παράλληλα πανηγυρικά μετά από την κατρακύλα του, ο παγκόσμιος καπιταλισμός ρίχνει το βάρος των οικονομικών του πολιτικών στην διάσωση των αγορών ενώ τα πακέτα βοήθειας προς τους εργαζόμενους, τις άνεργες, τους πληγέντες της κρίσης, είναι μετρημένα κουκιά με στόχο να καθησυχάσουν την κοινή γνώμη στο τώρα, για να τους αφαιμάξουν μετά, προκειμένου να πάρει μπρος η κερδοφορία τους. Όμως μέρα με την μέρα, και όσο οι αντιφατικές τους αποφάσεις συσσωρεύονται, ένα πράγμα αρχίζει και γίνεται όλο και πιο σίγουρο μέσα στις πρωτόγνωρες συνθήκες της πανδημίας: τα κέρδη τους είναι πάνω από την υγεία μας, πάνω από την αξιοπρεπή μας διαβίωση, πάνω, τελικά, από τον ανθρώπινο αγώνα για να μην γίνουμε θύματα άλλης μιας οικονομικής κρίσης αποτελέσματος των δομικων αντιφάσεων του καπιταλισμού.

Υποβάθμιση δημόσιας υγείας / Απαγορεύσεις και ατομική ευθύνη σε πρώτο πλάνο

Οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι που μας μιλούν καθημερινά για την ατομική ευθύνη, ξεχνούν ένα βασικό πράγμα: η ευθύνη για την πλήρη απαξίωση του συστήματος υγείας δεν είναι ατομική. Χρόνια τώρα η δημόσια υγεία υποβαθμίζεται ως μια ακόμα θυσία στο βωμό των δημοσιονομικών περικοπών, έχοντας ως απώτερο σκοπό την ιδιωτικοποίηση της. Έτσι, τα νοσοκομεία λειτουργούν υποστελεχωμένα με 30.000 ελλείψεις προσωπικού, με κλειστές ΜΕΘ, ή άλλα κλείνουν βαδίζοντας προς την  ιδιωτικοποίηση. Η υγεία και οι ζωές μας, μέσα στην καπιταλιστική πραγματικότητα, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εμπόρευμα σαν όλα τα αγαθά και αυτό φαίνεται εμφατικά και με τραγικό τρόπο σήμερα, που μεταξύ άλλων η κυβέρνηση χαρίζει 30 εκατομμύρια ευρώ σε ιδιωτικές δομές υγείας για τη διενέργεια τεστ και συνάμα τίθεται απολύτως διστακτικά θέμα επίταξης τους, ενώ τα δημόσια πανεπιστήμια έχουν την απαραίτητη τεχνογνωσία για τα συγκεκριμένα τεστ. Επίσης ανακοινώνονται 2.000 προσλήψεις υγειονομικού προσωπικού, όμως καμία από αυτές δεν προβλέπεται να είναι μόνιμη και δεν περιλαμβάνεται ούτε ένας γιατρός, ενώ συγχρόνως κάνουν έκκληση για εθελοντές, ποντάροντας πάλι στην ατομική ευθύνη και μεταμφιέζοντας την απλήρωτη εργασία σε ιερό λειτούργημα άνευ αποδοχών. Σε αντιδιαστολή με τις ελλείψεις προσωπικού στα νοσοκομεία, διαχρονικά κρίνονται πιο σημαντικές οι προσλήψεις ειδικών φρουρών, παπάδων και στρατιωτικών, αφού αυτοί χρησιμεύουν στο κράτος για την καταστολή και την αδρανοποίηση των από τα κάτω. Καταστολή η οποία εκφράστηκε με ένα ιδιαίτερα ειρωνικό τρόπο πριν 5 μήνες, όταν τα ΜΑΤ με την χρήση βίας και δακρυγόνων προσπάθησαν να εμποδίσουν την είσοδο μελών ενώσεων νοσοκομειακών γιατρών στο Ζάππειο μέγαρο, όπου γινόταν ημερίδα για τις συμπράξεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα, καθώς τα αίτηματα των ενώσεων για δωρεάν δημόσια υγεία και ακύρωση των σχεδίων της κυβέρνησης για ιδιωτικοποιήσεις δεν συμφωνούσαν με το κυβερνητικό όραμα της «ανάπτυξης”-ξεπούλημα.

Είναι επίσης σαφώς ορατό ότι το προσωπικό των δημόσιων νοσοκομείων για το κράτος θεωρείται αναλώσιμο, την ώρα που δίνει μάχη για την αντιμετώπιση της πανδημίας (μαζί με όλα τα υπόλοιπα περιστατικά που προφανώς δεν σταμάτησαν να υπάρχουν). Ένα μεγάλο ποσοστό των νοσούντων από τον Covid-19 είναι υγειονομικοί υπάλληλοι και η ευθύνη για άλλη μια φορά δεν είναι ατομική, αλλά του κράτους που δεν φροντίζει να προμηθεύσει με κατάλληλο εξοπλισμό τα νοσοκομεία ώστε να προστατέψει και το προσωπικό αλλά και τους υπόλοιπους ασθενείς. Πώς αντιμετωπίζονται αυτοι που αποκαλούνται «ήρωες» από την κυβέρνηση και τα ΜΜΕ; Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η καταγγελία της ΟΕΝΓΕ, η ΕΡΤ δεν μετέδωσε συνέντευξη τύπου που παραχώρησαν αναφορικά με την πανδημία, ενώ τα ιδιωτικά κανάλια, συστηματικά αναπαράγουν δηλώσεις γιατρών από άλλες χώρες και αποφεύγουν τις δηλώσεις ελλήνων γιατρών για το τί επικρατεί στα εγχώρια. Ακόμη ένα παράδειγμα αποσιωποίησης, αποτελεί και πρόσφατο έγγραφο που δεν επιτρέπει στους εργαζόμενους του Γ.Ν Αθηνών «ΛαΪκό», να προβαίνουν σε οποιοδήποτε σχόλιο στα ΜΜΕ.

Η ευθύνη του κράτους για τη δημόσια υγεία είναι τεράστια και στον τρόπο που επιλέγει να αντιμετωπίσει τα πιθανά κρούσματα του ιού. Ενώ ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει μαζικά τεστ για τη σωστή επιδημιολογική καταγραφή, το κράτος απαντά με ελάχιστα τεστ μόνο όσων παρουσιάζουν πολύ σοβαρά συμπτώματα. Τα  πιθανά κρούσματα που δεν ανήκουν σε ευπαθείς ομάδες δεν γίνονται δεκτά στα νοσοκομεία με αποτέλεσμα αφενός μικρό ποσοστό νοσούντων να συμπεριλαμβάνεται στα καταγεγραμμένα κρούσματα και αφετέρου να βάζουν σε κίνδυνο και την ατομική τους υγεία αλλά και των γύρω τους (συγγενικά πρόσωπα,συγκάτοικοι κτλ). Από αυτή την πολιτική διαχείρισης των πιθανών κρουσμάτων μετράμε ήδη νεκρούς προσβεβλημένους από τον ιό, κατόπιν συστάσεων από τον ΕΟΔΥ να παραμείνουν στα σπίτια τους.

Θυσία των εργατών για τη σωτηρία των αφεντικών

Το «έχουμε πόλεμο» , που δήλωσε ο πρωθυπουργός,   μοιάζει με κήρυξη πολέμου απέναντι σε έναν αόρατο εχθρό, αλλά το «όπλο» των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου (ΠΝΠ) στρέφεται αποκλειστικά εναντία στις/ους εργαζόμενες/ους. Πίσω από την κάλπικη υποστήριξη στο προσωπικό των νοσοκομείων, που μέσω της μονοπώλησης της πληροφόρησης, έχουν βαλθεί να μας πλασάρουν, από την πρώτη στιγμή μαίνεται και ένα άλλο σκηνικό πολέμου. Ενός πολέμου που σαν πρώτη πράξη, από 1η Μάρτη μέχρι 18, είχε πάνω από 40.000 απολύσεις, οι οποίες σε κανένα μέτρο δεν περιλήφθηκαν (όπως σε κανένα μέτρο δεν συμπεριλήφθηκαν και οι μακροχρόνια άνεργοι). Σε μέρες που το κράτος ολοένα και εξαντλεί και υπερβαίνει τη νομική αυστηρότητα στο δρόμο, ο συνωστισμός που επιβάλλουν τα αφεντικά στους εργαζόμενους σε επιχειρήσεις όπως η  Teleperformance, Vodafone κ.ά. αλλά και σε όλη τη βιομηχανία, με κίνδυνο την υγεία των ιδίων και του κοινωνικού συνόλου, περνάει στα ψιλά. Και είναι λογικό το κράτος να μην ασχολείται με τις καταγγελίες εργαζόμενων για συνθήκες συνωστισμού στους χώρους εργασίας αφού εξασφαλίζει τα κέρδη των αφεντικών, ενώ και όσοι εργαζόμενοι προβαίνουν σε καταγγελίες δεν μπορούν να εμποδίσουν το επικοινωνιακό του παιχνίδι μέσω των ελεγχόμενων από αστικά συμφέροντα ΜΜΕ. Παράδειγμα είναι ένας 52χρονος που εργαζόταν σε εργοστάσιο χημικής βιομηχανίας στη Σίνδο ο οποίος πέθανε στις 3/3. Ο συγκεκριμένος είχε δηλώσει ότι κόλλησε από συνάδελφό του ενώ και άλλοι τρεις συνάδελφοι του έχουν συμπτώματα αλλά η εργοδοσία δεν έχει κλείσει το εργοστάσιο παρά τις αντιδράσεις.

Κράτος και αφεντικά, υπό το πέπλο της »έκτακτης ανάγκης» εν μια νυκτί ξηλώνουν όσα οι εργάτες έχουν κατακτήσει με σκληρούς αγώνες, βάζοντας πλώρη για τη σωτηρία των επιχειρήσεων. Οι εργοδότες πλέον μπορούν να αναστείλουν τις συμβάσεις εργασίας, ενώ αν η επιχείρησή τους είναι πληγείσα -έπειτα από αντιδράσεις, καθώς αρχικά εφαρμόστηκε για όλες-, μπορούν να μειώσουν μέχρι και στο μισό τους μισθούς με την ανάλογη μείωση εργατοωρών για 3 μήνες. Πέρα από το πετσόκομμα των μισθών τους οι εργαζόμενοι δουλεύουν με αδήλωτα – ανασφάλιστα ωράρια που τους επιβάλλονται, με νομοθετική χορηγία, αφού οι εργοδότες, έχοντας υποχρέωση να δηλώσουν τις εργατοώρες αρχή του επόμενου μήνα, είναι απαλλαγμένοι από ελέγχους. Και όλα αυτά τη στιγμή που το κράτος ελαφραίνει τις υποχρεώσεις των εργοδοτών μειώνοντας τις ασφαλιστικές εισφορές σχεδόν όλων και από την άλλη, φιμώνει τις εργαζόμενες από κάθε διεκδίκηση με ΠΝΠ για επίταξη απεργών.

Η γελοιοτητα των αφεντικών, μαλιστα φαινεται στη προσπάθεια τους να βάλουν χέρι στις αποζημιώσεις των 800 ευρώ και στην επιβολή εν μέσω απειλών να δώσουν άδειες άνευ αποδοχών εντάσσοντας παραλληλα την τηλεργασία (ή αλλιώς το »δουλεύουμε μένοντας σπίτι»), η οποία τους επιτρέπει το »τέντωμα» των ωρών εργασίας και την καταλήστευση του χρόνου των εργαζόμενων, αντλώντας ένα δεύτερο κύμα υπεραξίας απ’την εργασία τους.

Το κράτος μετα το τέλος “του πολέμου” όπου κήρυξε σκοπεύει να βγει νικητής εις βάρος των χαμηλότερων οικονομικά στρωμάτων, επεκτείνοντας το όριο συνταξιοδότησης από το 2022 στα 68 χρόνια και από το 2024 στα 72.  Θυσίες ώστε »να βγούμε όλοι υγιείς από την πανδημία», καλούμαστε να κανουμε μονο εμεις πεφτοντας σε ακόμη μια πιο βαθιά, διαρκή και πιο βίαιη πανδημία της μισθωτής σκλαβιάς και του καπιταλισμού.

Γιατροί, γιατρίνες, νοσηλευτές, νοσοκόμες, επαινούνται με κάθε πολιτικάντικο τρόπο και μέσω ενός επικοινωνιακού τσίρκου, η κυβέρνηση κάνει τα αδύνατα δυνατά για να πείσει τον κόσμο πως είναι στις επάλξεις μαζί τους. Ασύλληπτο εργασιακό βάρος σηκώνουν και οι υπάλληλοι στα σούπερ μάρκετ και οι διανομείς, για τους οποίους οι υπερωρίες έχουν γίνει κανόνας και η καθημερινή πίεση αδιανόητη.

Στεκόμαστε αλληλέγγυοι με τους εργαζόμενους στον κλάδο του επισιτισμού, της διανομής τροφίμων, στους κλαδους της υγειας στηρίζοντας τα αιτήματα τους για αξιοπρεπείς συνθήκες και παροχή εξοπλισμου, δειχνοντας παραλληλα σεβασμό στους εργαζόμενους, αποφεύγοντας περιττές παραγγελίες και εξυπηρετήσεις που απλώς επιβαρύνουν περαιτέρω την κατάστασή τους.

Οι “αόρατες” και οι “περιττοί” στο έλεος της πανδημίας

Παράλληλα με το lockdown που έχει επιβληθεί από τις κυβερνήσεις σε αρκετές χώρες, οι φυλακισμενοι/ες σε σωφρονιστικα καταστήματα, σε ψυχιατρεία και στρατόπεδα συγκέντρωσης μεταναστών βρίσκονται υπό καθεστώς διπλού εγκλεισμού. Ενώ για τον υπόλοιπο κόσμο η εξαγγελία του «μένουμε σπίτι» προβάλλεται ως η μόνη λύση για τη σωτηρία μας από τον φονικό ιό, οι άνθρωποι αυτοί διαγράφονται για ακόμη μια φορά από τον κοινωνικό χάρτη. Η εφαρμογή των νέων μέτρων προφύλαξης φαίνεται να μην απασχολεί την πολιτεία όταν μιλάμε για φυλακές και camps, μέρη όπου οι άνθρωποι στοιβάζονται σε επικίνδυνους αριθμούς χωρίς στοιχειώδη υλικά για την προστασία τους όπως σαπούνια και μάσκες και με ανεπαρκή ιατρική περίθαλψη.

Όπως και εκτός των τειχών, έτσι και εντός η κυβέρνηση της ΝΔ εφαρμόζει μονοδιάστατα κατασταλτικά μέτρα. Στις φυλακές έσπευσε να κόψει τα επισκεπτήρια των κρατουμένων, αποκόπτοντας τους έτσι από κάθε συναισθηματική στήριξη μπορεί να είχαν (το ίδιο μέτρο στην Ιταλία προκάλεσε εξεγέρσεις σε πολλά σωφρονιστικά ιδρύματα, με αποτέλεσμα τουλάχιστον δεκατρείς νεκρούς/ές έγκλειστους/ες, αλλά και αρκετούς που απέδρασαν). Οι κρατούμενες/οι δεν έμειναν με σταυρωμένα τα χέρια και ξεκίνησαν κινητοποιήσεις με αιτήματα τη λήψη μέτρων προστασίας και την άμεση αποσυμφόρηση των φυλακών (μέτρο που έλαβε ακόμη και το θεοκρατικό και αυταρχικό καθεστώς του Ιράν) στις φυλακές Κορυδαλλού, Χανίων, Λάρισας και Πάτρας μέχρι στιγμής, εισπράττοντας από το κράτος εκδικητικές μεταγωγές των πιο αγωνιζόμενων κομματιών τους, εισβολή των ειδικών δυνάμεων και απειλές για επ αόριστον κλείδωμά στα κελιά τους.

Την ίδια στιγμή, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης περιορίστηκαν οι μετακινήσεις των μεταναστών, λήφθηκαν κάποια μέτρα υγιεινής για τα μάτια του κόσμου (δημιουργία ιατρείων και χώρων περιορισμού των τυχόν νοσούντων), τα οποία φυσικά δεν πρόκειται να προστατεύσουν τους προσφυγικούς πληθυσμούς που έτσι κι αλλιώς ζούσαν υπό άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες (οι οποίες οδήγησαν πριν λίγες εβδομάδες σε έναν ακόμη θάνατο ενός εξάχρονου παιδιού από πυρκαγιά που ξέσπασε στη Μόρια) και, ως αποκορύφωμα, τους έκοψαν το ήδη πενιχρό επίδομα που τους έδιναν. Τις τελευταίες μέρες βλέπουμε κιόλας ότι το κυβερνητικό σχέδιο σε περίπτωση ξεσπάσματος του ιού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης είναι η επιβολή καραντίνας αντί της αποσυμφόρησης (Ριτσώνα, Μαλακάσα) με εγκληματική αδιαφορία για τις συνέπειες, ενώ αξιοσημείωτη είναι η ανάληψη καθηκόντων φρούρησης των κλειστών κέντρων και από ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας. Όσον αφορά τον άστεγο πληθυσμό, παραμένει τελείως απροστάτευτος και εκτεθειμένος στον ιό μαζί με άλλα ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια, όπως οι τοξικοεξαρτημένοι. Μας γίνεται ξεκάθαρο λοιπόν ότι «μένουμε σπίτι και είμαστε ασφαλείς», εκτός αν το “σπίτι” μας είναι μια σκηνή, ένα κελί ή ένα παγκάκι. Μας γίνεται ξεκάθαρο για άλλη μια φορά πως ο ορατός εχθρός του κράτους είναι οι αόρατοι και περιττοί αυτού του κόσμου.

Καταστολή και επιτήρηση των ζωών μας

Εν τω μεταξύ, όπως κάθε εξουσία που σέβεται τον εαυτό της, το ελληνικό κράτος συνεχίζει ακάθεκτο το ντελίριο καταστολής, εκμεταλλευόμενο τη συνθήκη της πανδημίας, για να κλιμακώσει την ολομέτωπη επίθεση του στα αγωνιζόμενα κομμάτια της κοινωνίας, αυτή τη φορά δίχως αντιδράσεις ελέω απαγόρευσης συναθροίσεων και κυκλοφορίας, αμηχανίας μπροστά στην πρωτόγνωρη συνθήκη και του φόβου που έχει καταβάλει τους ανθρώπους (με την ευγενή σύμπραξη πάντα των ΜΜΕ). Το χρονολόγιο καταστολής εν μέσω πανδημίας μετρά ήδη τέσσερις συλλήψεις αγωνιστών και αγωνίστριας που, με μία πρωτοφανή μεθόδευση της αντιτρομοκρατικής, τους φορτώνονται δεκάδες επιθέσεις με το πρόσχημα της προσφιλούς στον α/α χώρο υπογραφή «σύντροφοι-συντρόφισσες», μια εκκένωση στεγαστικής κατάληψης μεταναστριών στο Γκίνη, μια διάλυση αντιφασιστικής πορείας στους άδειους δρόμους του Ρεθύμνου που συνοδεύτηκε από χημικά και βίαιους ξυλοδαρμούς, 93 συλλήψεις και μια κοπέλα με εσωτερική αιμορραγία στο κεφάλι. Στο Ρέθυμνο, μάλιστα, φάνηκε ξανά η αναλγησία της πολιτείας, αφού οι δυνάμεις των ΜΑΤ κρατούσαν επί ώρες τραυματισμένους δεκάδες συντρόφους και συντρόφισσες σε ένα γκαράζ παρά τις προειδοποιήσεις γιατρών ότι η συμπεριφορά τους είναι εγκληματική εν μέσω έξαρσης του κορονοϊού. Η κρατική καταστολή, όμως, δεν είχε πει την τελευταία της κουβέντα, αφού λίγες ημέρες αργότερα η αντιτρομοκρατική μαζί με μπάτσους όλων των σωμάτων εισέβαλε στα γραφεία του Λαϊκού Μετώπου-Επιτροπής Αλληλεγγύης για τους πολιτικούς κρατούμενους στην Τουρκία και το Κουρδιστάν στα Εξάρχεια, καθώς και σε ένα σπίτι στα Σεπόλια, προκαλώντας μεγάλης έκτασης φθορές και προσάγοντας 26 αγωνιστές, εκ των οποίων οι 11 κατηγορούνται με βάση το άρθρο 187 Α ΠΚ. Τελευταία «κατορθώματα» των κατασταλτικών μηχανισμών η διακοπή ρεύματος στο κατειλημμένο και αυτοδιαχειριζόμενο εργοστάσιο της ΒΙΟΜΕ συνοδεία δύο διμοιριών ΜΑΤ και η ποινική δίωξη αναρχικού μετανάστη στην Αθήνα και πάλι βάσει του 187 Α για μια ανάρτησή του(!).

Και για να μην ξεχνιόμαστε, το τί σόι σκατάνθρωποι είναι οι μπράβοι του κράτους, όταν δεν τραμπουκίζουν αγωνιστές ή κόβουν πρόστιμα στους αστέγους, έρχεται να μας το υπενθυμίσει η διπλή γυναικοκτονία στην Αθήνα, έξω από σούπερ μάρκετ από αστυνομικό εκτός υπηρεσίας. Εδώ δεν γίνεται να μην αναφερθούμε και στην σαπίλα των ΜΜΕ. Ένα περιστατικό έμφυλης βίας για άλλη μια φορά βαφτίστηκε «οικογενειακή τραγωδία» από τα κανάλια, τα οποία συνέχισαν την καθημερινότητα τους κατασκευάζοντας ρεπορτάζ που έδειχναν έντεχνα κινηματογραφημένα πλάνα με την παραλία της Θεσσαλονίκης “γεμάτη”, σιγοντάροντας έτσι τη ρητορική της κυβέρνησης «αφού είστε ανεύθυνοι, πρέπει να πάρουμε και άλλα περιοριστικά μέτρα”. Μας είναι ξεκάθαρο, λοιπόν, πως το κράτος, εξυπηρετώντας άρτια το ρόλο του, δεν προχωρά σε καμία ανακωχή αλλά αντιθέτως, «κάνει την κρίση ευκαιρία», όπως θα έλεγαν και πολλοί θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, και χρησιμοποιεί την πανδημία του κορονοϊού, για να εντείνει την πολύπλευρη επίθεση του στους από τα κάτω στο «τώρα» και να στήσει προωθημένα αναχώματα για την καπιταλιστική «λαίλαπα» που μας ετοιμάζει για το πολύ κοντινό «αύριο».

Σε αυτό το «παιχνίδι» με τις ζωές μας, μάλιστα, το κράτος επιβάλλει τον έναν περιορισμό μετά τον άλλον με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, παρακάμπτοντας πάντα την κοινοβουλευτική διαδικασία, αξιοποιώντας στο έπακρο τα παραθυράκια που της δίνει το αστικό Σύνταγμα και ξεπερνώντας τα κιόλας, όπως δείχνει η σχεδόν καθολική απαγόρευση κυκλοφορίας, που κατά πολλούς νομικούς είναι αμφίβολης συνταγματικότητας, αλλά και αναλογικότητας και προσφορότητας, ειδικά τη στιγμή που δεν παίρνει αντίστοιχα υγειονομικά μέτρα (προσλήψεις γιατρών, ενίσχυση ΜΕΘ, μαζικά τεστ κλπ). Αυτά δεν τα λέμε σαν θιασώτες της νομιμότητας προφανώς ούτε επειδή έχουμε καμία αυταπάτη ότι θα μας «δικαίωνε» κάποιο από τα δικαστήριά τους που είναι επιφορτισμένο να διαφυλάσσει την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων. Τα αναφέρουμε, για να καταδείξουμε την υποκρισία των εξουσιαστών, που, προκειμένου να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντά τους όσο το δυνατόν καλύτερα, πετούν στον κάλαθο τον αχρήστων τα φιλελεύθερα ιδεώδη τους και την κοινοβουλευτική δημοκρατία που δοξολογούν από το πρωί ως το βράδυ.

Έτσι, αρκεί να στρέψει το βλέμμα μας στην κοντινή Ουγγαρία. Εκεί το ίδιο το κοινοβούλιο δίνει λευκή επιταγή στον πρωθυπουργό Όρμπαν να επιβάλει καθεστώς έκτακτης ανάγκης επ’ αόριστον και να κυβερνά με διατάγματα. Όχι σε κάποια χώρα της Αφρικής, όπως θα ήθελε η κυρίαρχη αφήγηση, αλλά στην καρδιά της Ευρωπαϊκής Ένωσης μια δικτατορία γεννήθηκε. Και καθώς η εικόνα αυτή συναρτάται με την εξουσία, το κρατικό φαινόμενο εν γένει, βλέπουμε αυτό το μοτίβο να επαναλαμβάνεται πανομοιότυπα σε όλο τον πλανήτη. Η πανδημία αντιμετωπίζεται λιγότερο με υγειονομικούς όρους και περισσότερο με την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας και της καθημερινότητάς μας. Καλούμαστε να είμαστε υπάκουοι και να μην ασκούμε κριτική στους «σοφούς ηγέτες», γιατί δεν πρέπει να τους δυσκολεύουμε στο ήδη βαρύ έργο που έχουν να κάνουν. Το ένα κράτος μετά το άλλο (ανεξαρτήτως του συντηρητικού ή προοδευτικού, δεξιού ή αριστερού προσανατολισμού των κυβερνήσεών τους) επενδύει στην καταστολή με αστυνομία και στρατό στους δρόμους να περιπολούν και να κόβουν κλήσεις σε άστεγους και μετανάστες (ή όποιος είναι τέλος πάντων σε κάθε περίπτωση ο εσωτερικός εχθρός). Παράλληλα, τα μέσα ηλεκτρονικής επιτήρησης ενισχύονται είτε μέσω εθελοντικής θυσίας των προσωπικών δεδομένων των πολιτών με εφαρμογές που καταγράφουν την τοποθεσία του ατόμου (όπως μεταξύ άλλων χωρών και στην κοντινή Κύπρο) είτε μέσω επιβολής. Ο κορονοϊός απειλεί να μας αφήσει πολλά ως παρακαταθήκη για τη νέα κανονικότητα. Drones, βραχιολάκια γεωεντοπισμού, διαμοιρασμός προσωπικών δεδομένων μεταξύ κυβερνήσεων και κολοσσών στις τηλεπικοινωνίες (ενδεικτικός είναι σε αυτό τον τομέα ο συντονισμός μεταξύ των κρατών μελών της Ε.Ε., ενώ την ίδια στιγμή αρνούνται να δώσουν μάσκες το ένα στο άλλο) και παρακολουθήσεις ασθενών από την αντιτρομοκρατική (π.χ. Ισραήλ) είναι μια δυστοπική εικόνα από το παρόν. Το αν και πόσο μόνιμη θα καταλήξει να είναι σε κάθε περίπτωση η πολιτική έκτακτης ανάγκης, καλούμαστε να είμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση να αποτρέψουμε, πράγμα που πρέπει γι’αυτό και στο τώρα να μας προβληματίζει.

Ψυχικές επιπτώσεις του εγκλεισμού και της κοινωνικής αποστασιοποίησης

Το lockdown έρχεται ξαφνικά, και συμβάλλει και αυτό όπως είναι φυσικό στο φόβο και το άγχος για το αβέβαιο εργασιακό και οικονομικό μέλλον αναγκάζοντας σε παράλληλα να μείνεις έγκλειστος στο σπίτι, κουνώντας σου το δάχτυλο για ατομική ευθύνη. Παράλληλα, μιλάμε για ελλείψεις στον τομέα της υγείας (είτε αυτές έχουν να κάνουν με υλικά αγαθά είτε με ανθρώπινο δυναμικό) αλλά δεν μιλάμε για το κενό που υπάρχει στην διαχείριση της ψυχικής υγείας. Ένα κενό που τώρα φαίνεται να μεγαλώνει όλο και περισσότερο καθώς σε όλα τα μέτρα δεν έχει ληφθεί πουθενά υπόψιν έστω μια παράμετρος που να προσφέρει ανακούφιση σε μη ψυχικά υγιή άτομα, παρά μόνο γράμμες ψυχολογικής υποστήριξης που με εξ αποστάσεως επικοινωνία έχουν περιορισμένες δυνατότητες.

Άτομα που φέρουν το στίγμα, άτομα με ψυχικές ασθένειες δεν χωράνε στα πλαίσια που ορίζουν την «κανονικότητα» των «άριστων» της χώρας. Είναι άλλη μια διάκριση, άλλος ένας διαχωρισμός που στήνει την υπόλοιπη κοινωνία απέναντι μας. Η ψυχική υγεία όμως δεν είναι ελάσσονος σημασίας. Ακόμα και έτσι, ακόμα και κάτω από συνθήκες εγκλεισμού το μόνο που καταφέρνουν είναι να ατσαλώνουν το πείσμα μας για μια διαφορετική κοινωνία όπου δεν θα περισσεύουμε.

Σε όλα όσα δεν τυγχάνουν της προσοχής των μέσων έρχεται να συμπεριληφθεί και η έμφυλη και ενδοοικογενειακή βία. Έτσι, κλεισμένες στα σπίτια, καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε οργισμένους γονείς ή συντρόφους, που ξεσπούν τα νεύρα τους σε εμάς, στα παιδιά τους, στις συζύγους, τα κατοικίδιά τους, δημιουργώντας έτσι ένα εξιλαστήριο θύμα για την κατάσταση. Κάνοντας για κάποιες και κάποιους την ενδοοικογενειακη βία καθημερινότητα και κανονικότητα, χωρίς δυνατότητα διαφυγής.

Για κάποιους και κάποιες η κοινωνικοποίηση, η ανάγκη πραγματικής επαφής με φίλους, οικογένεια, συντρόφους και συντρόφισσες είναι η σωσίβια λέμβος, το χέρι που μας τράβα καθημερινά από το βυθό που μας πετά ο καπιταλισμός. Η ανάγκη να βρισκόμαστε και να δημιουργούμε μαζί, δεν λιγοστεύει μέσα στα σπίτια. Και η ανάγκη να βγούμε από τα σπίτια άμεσα, ψυχικά και σωματικά υγιείς, αλώβητοι, ισορροπημένες/οι και όχι φοβισμένες/οι είναι αυτό που θα έπρεπε να κατευθύνει μια πολιτική του ελάχιστου δυνατού κοινωνικού τραύματος έναντι των μέγιστων δυνατών περιοριστικών όρων.

Κοιτώντας λοιπόν αυτή την πανδημία από τη σκοπιά του κομματιού της κοινωνίας που πλήττει περισσότερο, δεν μπορούμε παρά να αντιληφθούμε πως οι κρίσεις στο καπιταλιστικό σύστημα είναι αναπόφευκτες. Η κριση που δημιουργείται λόγω της εξάπλωσης ενός επικίνδυνου ιού, έρχεται να κλιμακώσει πολιτικές στυγνής αριθμητικής του κέρδους, εμπνευσμένων μεθόδων επιτήρησης χωρίς την ανάλογη σπουδή για τα συστήματα υγείας που παραμένουν στην ίδια τραγική κατάσταση, αλλά και να αναδείξει τις ανισότητες μεταξύ των ισχυρών και ολων των υπολοιπων. Σε αυτή τη νέα πραγματικότητα, όμως, απαντάμε με αυτοοργανωμένα δίκτυα αλληλοβοήθειας μακριά από τον κρατικό εθελοντισμό. Για εμάς η εμπρακτη αλληλεγγυη και η αμοιβαιότητα δεν ειναι μονο εννοιες διαχειρισης μιας κρισης αλλα και οι προοπτικές εξέλιξης των κοινωνιών, δινοντας συλλογικές απαντήσεις σε ότι αφορά τις ζωές και τις αναγκες μας. Στο φόβο και την αποξένωση που γεννά το κράτος με την απονέκρωση των κοινωνικών σχέσεων, όχι μόνο τώρα αλλά πάντα,  δίνουμε την υπόσχεση να συναντηθούμε ξανά από κοντά το συντομότερο δυνατόν, να κοιταχτούμε στα μάτια, να αγγιχτούμε, να χαμογελάσουμε ο ένας στην άλλη και να αγωνιστούμε ενάντια στη θανατοπολιτική. Να αγωνιστούμε για τη γη, τη ζωή και την ελευθερία.

ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΗΣ ΔΗΜΟΣΙΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΤΩΡΑ ΜΕ ΜΟΝΙΜΕΣ ΠΡΟΣΛΗΨΕΙΣ ΠΑΡΟΧΗ ΤΩΝ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΩΝ ΜΕΤΡΩΝ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙΤΑΞΗ ΙΔΙΩΤΙΚΩΝ ΚΛΙΝΙΚΩΝ

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΑ ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ-ΣΤΗΡΙΞΗ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΩΝ

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΥΜΦΟΡΗΣΗ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΜΕΝΑ ΔΙΚΤΥΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΓΕΙΤΟΝΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΟΛΥΚΑΤΟΙΚΙΑ

ΑΠΑΛΛΑΓΗ ΑΠΟ ΠΛΗΡΩΜΕΣ ΣΕ ΕΝΟΙΚΙΑ ΚΑΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΥΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ/ΕΣ  – ΑΡΝΗΣΕΙΣ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΟΠΟΥ ΑΥΤΗ ΔΕΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΤΕΙ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close